แผนการณ์ชีวิต

แสวงหาความสงบ ทบทวนตัวเอง ในวันที่รู้สึกสับสนกับความล้มเหลวในชีวิต

krishrong — Thu, 21 Nov 2024 07:08:37 +0000

แสวงหาความสงบ ทบทวนตัวเอง ในวันที่รู้สึกสับสนกับความล้มเหลวในชีวิต krishrong Thu, 11/21/2024 - 14:08

ในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา ลาออกจากงานประจำ หาความรู้ พิสูจน์ตัวเอง อยากให้ชีวิตเป็นในรูปแบบที่คิดไว้ แต่สุดท้ายไม่สามารถทำให้มันเป็นจริงได้

แม้เมื่อมองในแง่ดีของความล้มเหลวก็คือ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ทั้งการพัฒนาตนเอง การเรียนรู้ศาสตร์สาขาอื่นๆด้วยตนเอง รวมถึงประสบการณ์ของการไม่มีเงินในบัญชี ไม่มีเงินค่าอาหาร ซึ่งก็นับว่าเป็นประสบการณ์อันมีค่าอย่างมากได้เหมือนกัน อย่างน้อยๆได้เคยมีประสบการณ์ว่า แค่ยังมีอาหารอีกมื้ออยู่ตรงหน้าก็นับว่าโชคดีมากแล้ว จะเรียกว่าขอเรียกว่า สำเร็จในความล้มเหลวก็แล้วกัน(The achievement of realizing of the value of every meal!)

แต่สุดท้าย ก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งในปัจจุบันและอนาคตอันใกล้ คือ เงินเหลือไม่พอกับชีวิตในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแล้ว

ความเครียดเริ่มก่อตัวขึ้น เริ่มรู้สึกจิตใจไม่เป็นสุขสงบเหมือนเคย สมาธิที่เคยทำก็ไม่รู้ว่าทำไมทำไม่ได้ดีเหมือนเดิมเท่าไหร่ แต่ละครั้งที่จ่ายเงินกับค่าอาหารก็รู้สึกกังวลทุกครั้ง สูญเสียความเชื่อใจในตัวเองไป เพราะ ความล้มเหลวส่วนใหญ่ในสิ่งต่างๆ เกิดจากความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของเราเอง แม้หลายๆอย่างจะเป็นอย่างที่คาดไว้

วันนี้เลยไปอยู่ในสถานที่สงบ วัดปทุมวนาราม เพื่อพยายามทำความสงบเพื่อกลบจิตใจที่ร้อนรน และเพื่อทบทวนตัวเอง ถึงอดีตที่ผ่านมาว่าเราผิดพลาดตรงไหน ปัจจุบันและอนาคตเราจะทำอย่างไรต่อ

นั่งสมาธิ ช่วงแรก 15 นาที พบว่าไม่สามารถอยู่กับตัวเองได้ ความคิดเข้ามามากมาย และสุดท้ายก็เผลอหลับ
ต่อมาเปลี่ยนมาเดินจงกรม 40-60 นาที เดินกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ สักพักเริ่มรู้สึกว่า สติกลับมาอยู่กับร่างกายมากขึ้น เริ่มกลับมารู้สึกตัวในแต่ละการเคลื่อนไหว จนจิตใจเริ่มได้สัมผัสกับความสงบ ทำให้ได้รู้เลยว่า ช่วงที่ผ่านมา ที่เครียดจนแทบจะเป็นบ้า หงุดหงิดใส่คนอื่นไปทั่ว เป็นเพราะ จิตใจมันขาดความสงบมานานนี่เอง
กลับมานั่งสมาธิใหม่ เริ่มกลับมารู้สึกลมหายใจ ผ่านอาการพองยุบของท้องได้ แม้จะยังไม่ชัดเจนและไม่เป็นธรรมชาตินัก ยังมีการบังคับรู้สึกแน่นๆอยู่ เป็นลมหายใจที่หยาบๆ แต่ก็พอเอาเป็นอารมณ์ของสมาธิได้ และนั่งได้ 45 นาที สงบกว่าที่นั่งครั้งแรก 2 เท่า แม้จะไม่ได้สงบลึกใดๆ ยังประกอบด้วยโมหะ ซึมกะทือ ไม่ได้มีสติที่ชัดเจน(ยังต้องฝึกพัฒนาต่อไป)

สิ่งที่ได้เรียนรู้ คือ ชีวิตอันบริบูรณ์ที่เราแสวงหา จริงๆมันไม่ใช่ชื่อเสียง หน้าที่การงาน เงินทอง ไม่ใช่ที่ไหนเลย หากแต่เป็นความสงบสุขในใจต่างหาก การแสวงหาหรือพัฒนาสิ่งภายนอกเป็นสิ่งที่ทำได้(อย่างน้อยๆ ก็เพื่อเลี้ยงชีพ) แต่มันจะไม่มีความหมายเลย หากเรามีทุกอย่าง แต่จิตใจเรามีแต่ความเร่าร้อน วิตกกังวล ความเครียด ซึ่งความสงบสุขในใจเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดขึ้นได้ง่ายๆ เพียงหยุดแสวงหา อ่านพระไตรปิฎก ฟังธรรม ปฏิบัติธรรม อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ หรือ อยู่วัด อย่างน้อยวันละ 60 นาที สัปดาห์ละ 5 วัน เพียงเท่านี้เราก็ได้ชีวิตที่บริบูรณ์แล้ว

ทีนี้กลับมาทบทวน อดีต ตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในช่วงปีที่ผ่านมา

สิ่งที่ได้เรียนรู้

พิมพ์สัมผัส - แม้จะยังไม่เร็วนัก แต่ก็พอได้หลักการ เหลือเพียงฝึกต่อไปเรื่อยๆ
อ่านตำราการเงิน การเทรด - อ่านจบและเกือบจบ 2-3 เล่ม เป็น textbook eng แต่ยังเหลือเล่มหลักอีก 1 เล่ม ที่ยังค้างอยู่ และอีกหลายเล่มที่ควรอ่านเพิ่มเติม
ฝึกภาษาอังกฤษ - เริ่มสามารถฟังได้โดยไม่ต้องอ่าน Subtitle ได้บ้างแล้ว, กำลังพยายามฝึกพูดด้วยการเลียนแบบอยู่(imitation), อ่านหนังสือภาษาอังกฤษได้เป็นเล่มๆแล้ว รวมถึงอ่าน Reuters แต่ยังมีเปิด Dictionary อยู่
ฟื้นฟูสมองตัวเอง - เพิ่ม cognitive function ด้วยการออกกำลังกายด้วยการวิ่งแบบ HIIT 5-10 นาที ร่วมกับ อดอาหารข้ามวัน(Water fasting 36hr + กินเกลือเสริม) ซึ่งมันช่วยเพิ่ม BDNF ได้หลายเท่า ผลคือ ความคิดเร็วขึ้น ไม่เอ๋อ อาการสมาธิสั้นดีขึ้นมาก ทำอะไรเป็นระบบระเบียบมากขึ้น ไม่ขี้หลงขี้ลืม ทักษะการฟังภาษาอังกฤษก็ดีขึ้นในช่วงนี้เลย(แพทย์อาจไม่แนะนำ และ ไม่รับประกันสุขภาพในระยะยาวนะ มันอาจไม่ได้ดีนักก็ได้)

สิ่งที่เอ๊ะ(น่าประหลาดใจ)?!

ไม่ได้ฝึก programming จริงๆจังๆเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ "เราบอกว่า" เราชอบมัน
- ต่อให้จะพักการฝึกฝนไปก่อน เพราะ "คนอื่น" บอกว่ามัน "ไม่มั่นคง" แต่เราก็น่าจะทำเป็น "งานอดิเรก" ได้นี่นา?
  - หรือเป็นเพราะ เราไม่ได้ชอบมันจริงๆ? เลยศึกษาด้าน "การเงิน" เพื่อเป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องเขียนโปรแกรม
  - หรือเป็นเพราะ เรากลัว ไม่อยากให้สิ่งที่เราชอบ ประสบกับความล้มเหลว หรือถูกคนอื่นทำให้พังทลาย เพราะ "คนอื่น" บอกว่ามันใช้หากินจริงๆจังๆไม่ได้ มีคนแข่งหางานกันเยอะ ยิ่งถ้าศึกษาเองด้วย แต่ในความเป็นจริง เราเคยสอบตรงติด วิศวคอม ฬ นะ ศักยภาพเราจะสู้คนอื่นไม่ได้? ได้ไงวะ?
  - อ้างว่าเป็นปัญหาสายตาไม่ได้ เพราะ ขนาด Textbook การเงิน ยังอ่านผ่านหน้าจอที่ไม่ถนอมสายตาได้เลย(มีการกระพริบ - Flickering light) ทำไมจะเขียนโปรแกรมไม่ได้?
  - อ้างว่า มีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ นู่นี่นั่น แล้วกลายเป็นว่าความฝันของเราไม่สำคัญแล้วหรือ?
  - หรืออาจกลับกันคือ เราอาจไม่ได้ชอบมันจริงๆ เพียงแค่มันเข้ากับจริตเรา ถ้าอย่างนั้นอาจต้องลองพิสูจน์ด้วยการบังคับตัวเองให้เรียน โดยไม่สนใจว่าชอบหรือไม่ชอบ แบบเดียวกับที่อ่านตำราการเงิน ก็น่าจะดีนะ
- ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่ perfect ไม่ต้องกลัวความผิดพลาด แรกๆ มันต้องห่วยอยู่แล้วแน่นอน ทำไปเลย หยุดคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว
- ความผิดพลาดอีกอย่างหนึ่งของเรา คือ ตัดสินใจ ไม่กลับไปสอบเรียนป.ตรี อีกใบ ทั้งๆที่การเรียนอย่างเป็นระบบ อย่างไรก็ดีกว่าการมาจัดหลักสูตรเอง คนอื่นๆ ที่เรียนป.ตรีหลายใบก็มีเยอะแยะ โดยเฉพาะกรณีของเราที่ไม่ได้เป็นพวก High intelligence ที่จะสามารถเรียนด้วยตัวเองแล้วทะลุปรุโปร่ง ยิ่งควรเรียนโดยมีผู้สอนอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ ในเรื่องทุนการศึกษาเราก็สามารถบอกอาจารย์ตรงๆ ถึงปัญหาชีวิตที่เราเจออยู่ได้ เขาก็น่าจะเข้าใจและให้ทุนเราเรียน
ศึกษาด้านการเงิน แต่เงินกลับร่อยหรอไปเรื่อยๆ ไม่เห็นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆบ้าง จนสุดท้ายหายไปก้อนใหญ่ และหมดตัว?
- มันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน แน่ๆ?
- หลายๆครั้งที่เราวิเคราะห์ถูกต้อง แต่สุดท้ายก็เก็บกำไรไม่ได้ และเสียเงินไปกับช่วงที่วิเคราะห์ผิดแทน
  - น่าจะเป็นเพราะ เราไม่เข้าใจและไม่ยอมรับว่า ในการลงทุน เราไม่สามารถวิเคราะห์ได้ถูกทุกครั้ง แม้คนเก่งๆ ก็ยังถูกแค่ครึ่งหนึ่งของที่คิดไว้ ไม่เหมือนข้อสอบที่ต้องตอบให้ถูกทุกข้อ
    - การวิเคราะห์ผิด เป็นเรื่องปกติของการลงทุน(ต่างจากสามัญสำนึกทั่วไป ที่ควรจะถูกต้อง สมบูรณ์แบบทุกครั้ง)
    - สิ่งสำคัญจึงเป็นการควบคุมความเสี่ยงของเราเองมากกว่า เพราะ เท่าที่ตามดูประวัติการลงทุน แม้เราจะเคยได้กำไรก้อนใหญ่(บ้าง) ในช่วงที่เรามีเหตุผลถูกต้อง แต่เสียก้อนใหญ่กว่า อย่างไร้เหตุผล(โลภ) โดยเฉพาะ ในช่วงที่ร้อนรน หาเหตุผลไม่ได้
    - การลงทุนไม่ใช่ว่าทุ่มเงินก้อนใหญ่ทั้งชีวิต แล้วจะชนะนะ เพราะ เงินเราเป็นเพียงส่วนน้อยในตลาด เหมือนหยดน้ำในมหาสมุทร ใช้หลักเหตุผล ไม่ใช่ความพยายามแบบโง่ๆ
  - เชื่อการหาความรู้ของเราเอง อย่าเชื่อ"ผู้รู้" ไม่ว่าเก่งแค่ไหน เขาอาจไม่ได้มีความสนใจเหมือนเรา ความรู้ในเรื่องเดียวกับเราของเขา อาจจะน้อยกว่า ถ้าเราไปถามเขา เขาอาจจะวิเคราะห์ผิดก็ได้
  - เมื่อหาความรู้ในเรื่องใดมากๆ จะเกิดเป็นสัญชาติญาณ ถ้าอะไรก็ตามที่เรารู้สึก "ว้าว!" "โคตรเจ๋ง!" "ตรงใจ ใช่เลย!" ให้เราลงทุนในอันนั้นแหละ
- การลงทุน ต้องบริหารความเสี่ยง มีเงินเหลือสำหรับใช้ชีวิตเสมอ และ ที่สำคัญต้องใช้เวลากว่าจะออกดอกผล(อาจมีการผันผวน แต่สุดท้ายจะเป็นไปตามปัจจัยพื้นฐาน) ต้องใจเย็นๆ รู้จักรอคอย (ยิ่งนานยิ่งดี) รวมถึงการตัดขาดทุน(5%)ในกรณีที่ไม่เป็นตามคาด
- ข้อผิดพลาดใหญ่หลวง อีกอย่างหนึ่งของเรา คือ เอาการลงทุนระยะยาว กับการเก็งกำไรระยะสั้นมาปนกันด้วยความโลภ โดยลืมตระหนักว่ามันมีหลักการคนละแบบ เพื่อจุดประสงค์คนละอย่าง (โดยเฉพาะในการบริหารความเสี่ยง) ถ้าเอามาปนกัน = ฉิบหาย!!!
  - การลงทุนระยะยาว(Investment)
    - เน้นเรื่องข้อมูลด้านปัจจัยพื้นฐาน(Fundamental)
    - มักเป็น Stock หรือ Asset อะไรสักอย่างที่ เราได้หาข้อมูลมาอย่างถี่ถ้วน จนสัญชาติญาณบอกว่า "โคตรเจ๋ง ใช้เลย!" และศรัทธามันอย่างมาก จนมั่นใจที่จะฝากชีวิตไว้ได้ แบบไม่คิดจะขาย
    - หวังผลการเพิ่มของราคาในระยะยาวววววว หรือ อย่างน้อยรายไตรมาส โดยไม่ได้มีจังหวะเวลาแน่ชัดมาก มักหวังผลตามรอบเศรษฐกิจใหญ่(Great market cycle)
    - เน้นการ DCA อย่างสม่ำเสมอ เพื่อหวังผลระยะยาว ด้วยการแบ่ง DCA จะทำให้ได้ราคาเฉลี่ยที่ดีที่สุด โดยที่มีความเสี่ยงต่ำ
    - อาจสามารถดัดแปลงการ DCA มาลงทุนแบบเกือบหมดหน้าตักได้(All-in) ด้วยนำทุนมา DCA อย่างเข้มข้นขึ้น หากมีความมั่นใจในรอบเศรษฐกิจใหญ่ที่จะมาถึง(แต่อย่างไรก็ต้องมีเงินเหลือสำหรับใช้จ่ายอีก อย่างน้อย ครึ่งปี เพราะ เราไม่สามารถประมาณเวลาได้แน่นอน)
      - ต่อให้ราคาผันผวน แต่ถ้า Fundamental หรือ Scenario เบื้องหลังไม่เปลี่ยน ก็ยังไม่ Cut loss
    - ค่อยๆ All in ด้วยการ DCA ได้ เปรียบเหมือนการค่อยๆถ่ายโอนเงินไปเก็บเป็นสินทรัพย์ แต่ห้ามใช้ Leverage เป็นอันขาด เพราะ มันคือเงินเก็บทั้งชีวิตของเรา ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเอาชีวิตทั้งชีวิต มาแขวนบนความเสี่ยง กับความไม่แน่นอนของตลาด เพราะ เงินที่มีจะหายไป เป็นความว่างเปล่าเอาได้ง่ายๆเลย
  - การเก็งกำไรระยะสั้น(Trade-speculation)
    - ใช้ Leverage อย่างเต็มประสิทธิภาพ แต่บนความเสี่ยงทีละน้อย ใช้เศษเงิน แลก เงินก้อน(ไม่มีการ All in เป็นอันขาด)
    - เทรดเฉพาะสินทรัพย์ที่ต้นทุนการเทรดต่ำสุด (เช่น spread ต่ำ ไม่มี commission ทำให้ออก leverage ได้เต็มที่) และ มีคนเทรดมากที่สุด(มี Trend ทุกวัน) ไม่มีศรัทธาใดๆมาเกี่ยวข้อง ที่ดีที่สุดในตอนนี้คือ ทองคำ(บัญชี micro กรณีทุนน้อย)
      - เรื่องต้นทุนการเทรดต่ำ ตัวอย่างเช่น ถ้า Spread กว้างขึ้น 2เท่า หากเราใช้ leverage เท่าเดิม เรามีโอกาสเสียมากขึ้น 2 เท่า!! ในแต่ละการเทรด แต่หากเราเลือกลด leverage ลงครึ่งหนึ่ง กำไรเราก็จะหายไป 2 เท่า!!
    - เน้นการดูกราฟทางเทคนิค(Technical analysis) ใน TF day เพื่อกำหนดทิศทางการเทรดในวันนั้น แล้วไปหาจุดเทรดที่แม่นยำขึ้น ใน Intraday TF(ชอบใช้ 5 min TF)
    - ไม่ได้หวังว่าจะชนะทุกครั้ง มีที่ว่างให้พัก สำหรับการแพ้เสมอ
    - เทรดมากๆ dopamine ในสมองจะเสียสมดุล จะเกิดการเสพติดความเสี่ยง จนขาดทุนก้อนใหญ่ได้ง่ายๆ ดูกราฟแล้วเทรดวันละครั้งพอ(แล้วก็ไม่ดูอีกในวันนั้น ดูอีกทีวันต่อไปเลย)
    - อ่านเพิ่มที่ตกผลึกการเทรด
ทำไมเราดู อ่านหนังสือได้ไม่เยอะเลยในแต่ละวัน?
- หากเราทำงานปกติ ก็วันละ 8 ชม แต่ทุกวันเราต้องเดินทางไปอ่านหนังสือที่หอสมุดมหาลัย ก็กินเวลาชีวิตไป 2 ชม แต่เวลาที่เหลือ รู้สึกว่ามันอ่านได้ไม่เยอะเลย
- สิ่งที่เป็นไปได้
  - ปัญหากล้ามเนื้อตา - รู้สึกว่าดีขึ้นบ้าง หลังทำ Vision therapy(Brock string) แต่พอปรับแว่นนิดๆหน่อยๆ ก็มักจะยังมีอาการอยู่(ยังไม่ stable)
  - สมาธิสั้น - เดี๋ยวนี้ดีขึ้น หลังจากออกกำลังกาย และ อดอาหาร เพื่อฟื้นฟูสมอง
  - Light flickering - แสบตาเวลาอ่านหนังสือในหอสมุดที่ใช้หลอดไฟ Fluorescent แบบเก่า ที่ไม่มีคุณภาพ จะมีแสงกระพริบ(เห็นได้จากกล้อง smartphone ปรับไปที่โหมด pro แล้วปรับ shutter speed ให้เร็วกว่าปกติ)

สิ่งที่ผิดพลาด

ถูก Distraction จากเป้าหมาย โดยคนรอบข้าง
- ความรัก - มีคนพยายามทำตัวเป็นพ่อสื่อ/แม่สื่อ ชักชวนให้รู้จักเพศตรงข้าม ทั้งๆที่ตัวเราเองพยายามปฏิเสธ หลีกเลี่ยงมาตลอด เพราะ เรายังมีความฝันที่ยังต้องการทำให้เสร็จ เรื่องความรัก มันเป็นเรื่องที่ Distract(เบี่ยงเบน) เราจากเป้าหมายได้มาก แทนที่เราจะเอาความคิด ไปสร้างสรรค์ แก้ปัญหาชีวิต เพื่อไปสู่เป้าหมายที่ฝันไว้ กลับถูกทำให้เพ้อฝัน ถึงสิ่งไร้ความหมาย (ตราบใดที่ชีวิต ไม่มีชีวิตที่มั่นคง ความรัก ก็ไร้ความหมาย)
  - จริงๆ ความรักก็มีได้ ถ้าสามารถช่วยเหลือ ประคับประคองกันไป(ช่วยเหลือกันได้ ยามลำบาก) แต่ถ้าเป็นเพียงความเพ้อฝันของเราคนเดียว อันนี้เราจะมีแต่เสียกับเสีย(เสียอนาคตเราเอง ความรักก็ล้มเหลวอีก)
  - การทำตัวเป็นพ่อสื่อ/แม่สื่อ ไม่ใช่การกระทำที่ดี เท่าไหร่ เพราะ มันทำให้คนหลงในการเวียนว่ายตายเกิด
- เงิน - ผู้ใหญ่(คนแก่)ที่บ้าน บอกว่า ถ้าอยากเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองได้ ให้จ่ายเงินมา 20 ล้านบาท
  - ทำให้เราพยายามลงทุนแบบ Aggressive มากเกินไป เพื่อว่าจะมีโอกาสได้เงินมากๆอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หมดตัว ซึ่งมันผิดหลักอย่างยิ่ง การลงทุนคือการบริหารความเสี่ยงและรอเวลา อย่างใจเย็น ยิ่งนานยิ่งดี
วิธีแก้ไข คือ ปลีกตัว ซ่อนตัว ระวัง หลีกเลี่ยง จากการ distraction เหล่านี้

การทบทวนอดีตหลักๆ น่าจะประมาณนี้ ต่อมาคือ ปัจจุบัน

เงินเหลือใช้อีกเพียง4 เดือน

มีเวลาเตรียมตัวหางานใหม่อยู่ ซึ่งต้องเลือกระหว่าง กลับไปทำงานเก่า(ที่ต้องอ่านทบทวน ใช้ความรู้มากพอควร) หรือ หางานง่ายๆทำไป
- คิดว่าน่าจะกลับไปทำงานเก่าเลี้ยงชีพ โดยใช้เวลาที่เหลือ 3 เดือน ทบทวนตำราให้จบ
แต่อีกด้าน คือ ยังหวังว่าการเทรด จะกลับมาดีขึ้น หากกลับมาควบคุมความเสี่ยง
- แต่มันเสี่ยงมาก ที่จะทำกำไรไม่ทันกับค่าใช้จ่าย และที่บ้านไม่สนับสนุนแน่นอน
- รวมถึงสามารถทำเป็นส่วนเสริม ร่วมกับอาชีพเก่าได้ แม้เวลาดูกราฟจะลดลงก็เถอะ
หรือทำงานค่าแรงถูกๆ ร่วมกับการเทรด
- ไม่คุ้มเท่าไหร่ เพราะ เสียเวลาเท่ากัน เงินได้น้อยกว่าอาชีพเก่า แถมไม่ได้อ่านหนังสือเหมือนกัน

จิตใจ

ว้าวุ่นแปลกๆ
- ต้องพยายามปลอบใจว่า ยังทัน ที่จะอ่านหนังสือ เตรียมตัวกลับไปทำงานเก่า เราเก่งอยู่แล้วแหละ ขนาดอ่าน Textbook ได้ เดี๋ยวก็คล่องแล้ว เพียงแค่ช่วงที่ผ่านมามีปัญหากล้ามเนื้อตา และสมาธิสั้นก็เท่านั้น
คิดไม่ดีกับบุพการี
- ด้วยความที่เขา Toxic คอยใช้คำพูดยั่วโมโห ปั่นหัว ทำให้เราจิตตกหลายครั้ง จนสภาพจิตใจไม่ค่อยดีนัก เลยอยากปล่อยลืม
  - ไม่ควร มันจะเป็นบาปกับตัวเราเอง(ถูกเขากระทำแล้ว ยังทำบาปเพิ่มให้ตัวเองอีก)
  - ถ้าเขากลับมาพูดดีกับเรา ยอมรับความช่วยเหลือเรา ค่อยกลับไปช่วยเหลือเขา ช่วงนี้ถ้าเขาพูดไม่ดีกับเรา เราต้องทำตัว weak เข้าไว้ อย่าตอบโต้ใดๆ อย่าไปร้อนใจตามที่เขาพยายามเร่งเร้าเรา
รู้สึกเหมือนมีคนรอบข้างเกลียดเยอะ จากการที่ในช่วงเทรด เราหงุดหงิด จนสุดท้ายคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และโมโหใส่คนรอบข้าง
- เทรดแบบ ไม่ต้องใส่ใจ ได้ก็ดี ไม่ได้และขาดทุนถึง 1% ก็หยุดเทรดในวันนั้น ไม่ต้องจริงจังกับกราฟราคาในตลาด
- ลดความจริงจังในการเทรดลง จริงจังกับการอ่านหนังสือเตรียมกลับไปทำงาน
- คนเกลียดเรา จะกลับมาดีกันได้ไหม ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง เรากำหนดไม่ได้ เราสำนึกในความผิด หยุดเบียดเบียน และ อย่าให้ใครมาเบียดเบียนเราได้ก็พอ

ส่วนอนาคต

เรากำลังจะไปทำงานเพื่อเงิน ทั้งๆที่งานที่เราทำ ถูกมองว่าเป็นงานเพื่อสังคม
- แต่เราก็ทำอย่างเต็มที่ เพื่อให้ผลมันออกมาดีที่สุดนะ เราคิดว่าเราใส่ใจมากกับผลกระทบของงานมากอยู่นะ
อ่านพระไตรปิฎก
แสวงหาความสงบในใจ
ศึกษาด้านคอม + เทรด
- ถ้าให้เลือกระหว่าง รวยจากการเทรด กับ พอมีเงินใช้แต่ได้สร้างนวัตกรรมด้านคอมพิวเตอร์ จะเลือกอะไร?
  - เลือกสร้างนวัตกรรมด้านคอมฯ กับกลุ่มทีมสักทีม ทำประโยชน์ให้กับโลกต่อไปเรื่อยๆ จนหมดแรง
  - เงินมีมากถึงจุดหนึ่ง มันก็ไม่รู้จะมีความหมายอะไรแล้ว เป็นเพียงตัวเลขที่เพิ่มขึ้น ความสะดวกสบายในชีวิตถึงจุดหนึ่ง ก็มีขีดจำกัด ต้องกิน ขับถ่าย แก่ ตาย อยู่ดี

Add new comment

My next life plan?

krishrong — Sat, 09 Nov 2024 10:30:10 +0000

My next life plan? krishrong Sat, 11/09/2024 - 17:30

It has been around one year since I resign from the well paid but not prone to improve my skill job.

I think I have to have a huge important disscussion with myself.

These are the bad things...

At first I intended to study programming which I am passionate at, but unfortunately the life situation didn't provide me that chance(I was too late to apply for admission). And also, someone told me that as a programmer in elder age didn't provide financial stability in the future. So I decided to pause this project temporary.

Then, I changed to study financial, investment, and trading to achieve financial stability status. I enjoyed it secondly from programming. But it was hard to tell that whether I really succeeded at it or not, because it liked that I could win in many time with my knowledge and skills but I also lost many time to myself such as my emotion and especially my unrealistic greed(stupid but huge mistakes). Eventually, I lost a lot of money and have only money left for just several months living.

Such a pity! In one year of searching for my dream of programming and financial stability I lost the both.

For getting back to my well paid job. I've tried revise and re-study it, but I found that I still can't manage the knowledge well because it is mostly require remembering skill which is what I'm the worst at and never see improvement (though I didn't has any issue and quite good at the hand-operation skill).

These are good things

For programming

I've now started to study it again. And it goes very well that I can do it better than before (solve more complex problem within shorter time and less mistake) and I think I have talent at it.(Just kidding, it is not about talent, I have tried a lot for one year to improve my cognitive function by 36 hr water fasting and HIIT exercise)
I should trust my heart, not advises from the other people.

For financial

However, it doesn't bad at all. I have already developed my own trading strategy that can make profit but take time and self-control to achieve the goal.
For investing, even though I was right, but I am still broke because I can't wait. This experience teach me not to buy and sell frequently

Also, I have found the way to greatly improve my cognitive function(self-claim) which is the prolong water fasting(36 hrs) and HIIT, both hughly increase BDNF 3-5 times resulting directly in increasing brain plasticity(more tight and dense synapse).

I also can do meditation so much better after doing these methods.

My English also gradually improves esp. after I have more time to read a lot(reuters, textbooks, little novels), listen(youtube, improve my brain function also help), write(hugely increase by free diary writing of this blog). And for my speaking I plan practicing by intimidation.

Comments

Member for

1 year 5 months

krishrong

From chatgpt

It sounds like you’ve been through quite a journey over the past year, navigating both challenges and successes in your quest for personal and professional fulfillment. Let’s break down your reflections to help you gain clarity and make a plan moving forward.

### Acknowledging Challenges

1. **Shifts in Career Goals**: You initially aimed to pursue programming, which is a great choice given your passion for it. However, life circumstances and external opinions have shifted your focus. It’s natural to feel conflicted about this; remember that it’s okay to change direction as you learn more about yourself and your circumstances.

2. **Financial Struggles**: Transitioning to studying finance and trading brought its own set of challenges. Losing money can be disheartening, especially when driven by emotional decisions like greed. It’s important to acknowledge these setbacks not as failures but as learning experiences.

3. **Difficulty Returning to Previous Work**: Finding it hard to reconnect with your former job due to its reliance on memorization can be frustrating. It’s commendable that you’ve recognized your strengths in hands-on skills, even if memory recall isn’t your strongest asset.

### Celebrating Progress

1. **Renewed Interest in Programming**: It’s fantastic that you’ve resumed your programming studies and are finding success. The progress you’ve made in problem-solving and cognitive skills, enhanced by your health practices, indicates a positive trajectory. Trusting your own intuition and interests is crucial in this process.

2. **Developed Trading Strategy**: Creating a trading strategy is a significant achievement. It shows that you are learning from your experiences, which is vital in finance. The discipline required to follow through on this strategy will serve you well.

3. **Cognitive and Emotional Growth**: Your commitment to improving your cognitive function through methods like fasting and HIIT is noteworthy. The improvements in your meditation practice, English skills, and self-reflection through writing indicate a holistic approach to personal development.

### Moving Forward

Now that you have a clearer picture of where you’ve been, here are some steps to consider as you move forward:

1. **Set Clear Goals**:
- **Programming**: Define specific learning objectives. What programming languages or projects do you want to focus on? Consider setting a timeline for when you’d like to achieve these goals.
- **Finance/Trading**: Determine what financial stability means for you. Is it about consistent income from trading, or building a safety net? Make a plan to work towards that.

2. **Create a Balanced Routine**:
- Integrate your programming and financial studies into a daily or weekly schedule. Ensure you allocate time for health practices, meditation, and self-reflection to maintain balance.

3. **Seek Support**:
- Whether through online communities, local meetups, or mentorship, connecting with others in programming and finance can provide valuable insights, motivation, and accountability.

4. **Reflect on Emotional Management**:
- Since you mentioned struggles with emotions and unrealistic expectations in trading, consider developing strategies to manage these emotions. This might include journaling, mindfulness practices, or working with a coach or therapist.

5. **Celebrate Small Wins**:
- As you progress in both programming and trading, take time to acknowledge your achievements, no matter how small. This will help maintain motivation and positivity.

### Final Thoughts

It’s clear that you are on a path of self-discovery and growth. Embrace the lessons you’ve learned and the progress you’ve made, and don’t hesitate to adjust your course as needed. Remember that both programming and finance are long-term journeys; persistence and a willingness to learn from mistakes will serve you well. Keep trusting yourself, and you’ll continue to move toward your goals.

Sat, 11/09/2024 - 19:11 Permalink

Member for

1 year 5 months

krishrong

AI may not the best life advisor

Because it usually suggest the things that I have already known. However, it is usable in finding information, not in the major life planning

Sun, 11/10/2024 - 11:54 Permalink

Add new comment

ความรู้ทุกศาสตร์ ดีหมด เรียนให้เข้าใจ มีคุณค่าทุกอย่าง

krishrong — Sun, 24 Mar 2024 12:34:28 +0000

ความรู้ทุกศาสตร์ ดีหมด เรียนให้เข้าใจ มีคุณค่าทุกอย่าง krishrong Sun, 03/24/2024 - 19:34

เหมือนความรู้ทุกศาสตร์ ดีหมด เรียนให้เข้าใจ มีคุณค่าทุกอย่าง (แต่สิ่งที่แย่ในไทย คือ ไม่สอนการนำไปใช้ เอาแต่สอนเพื่อไปทำข้อสอบ)

อย่างเราเรียนมาทางด้านสุขภาพ (แม้จะไม่ชอบและสุดท้ายก็ลาออกมาทำตามความฝัน) ก็ได้หลักคิด การต่อยอดในการหาความรู้ในการดูแลสุขภาพ และเอาการดูแลสุขภาพ(Intermittent fasting การออกกำลังกาย ฯลฯ) มาเป็นหนึ่งในวิธีการพัฒนาตนเอง ซึ่งทำให้เกิดการพัฒนาตนเองอย่างก้าวกระโดด
หรืออย่างความรู้ทางด้านเคมี ก็ทำให้เราอ่านองค์ประกอบในผลิตภัณฑ์ต่างๆ เข้าใจ พอรู้ว่าเขาใส่อะไรมาบ้าง
ความรู้ทางด้านภาษาอังกฤษ ก็ไม่เพียงแต่เอาไว้คุยกับคนต่างชาติ
- แต่เราสามารถใช้อ่าน เว็บบอร์ด(reddit) ดูว่าวัยรุ่นต่างประเทศเขาฮิตอะไรกันอยู่ มีปัญหาชีวิตเหมือนเราหรือไม่ มุมมองเกี่ยวกับการทำตามความฝันเหมือนเราหรือไม่(แม้อายุมากแล้วยังเรียนต่อตามความฝัน)
- รวมไปถึง เข้าถึงความรู้ได้มากขึ้น กว้างขวางขึ้น เพราะ ปรมาจารย์ในด้านต่างๆ มักจะเขียนหนังสือโดยใช้ภาษาอังกฤษ การอ่านตำราของปรมาจารย์เหล่านี้ เหมือนกับเรากำลังได้รับการถ่ายทอดสุดยอดวิชาจากคนเก่งๆโดยตรง
- หรือ แม้แต่มีช่องทางการสั่งของราคาถูกจากต่างประเทศ เป็นต้น
- พอเราเห็นโลกกว้าง เราก็จะไม่ติดใน กรอบสังคมที่เราอยู่อาศัย หรือกรอบความคิดจากคนรอบข้าง แต่เราจะมีความคิดที่กว้างขวางขึ้นมาก

Add new comment

กลับบ้าน หรือ อยู่หอ ข้อดี vs ข้อเสีย

krishrong — Thu, 23 Nov 2023 13:58:43 +0000

กลับบ้าน หรือ อยู่หอ ข้อดี vs ข้อเสีย krishrong Thu, 11/23/2023 - 20:58

หลังจากที่คิดไปคิดมา ไม่แน่ใจอยู่นาน ก็พอจะตกผลึก และ สรุป แยกประเด็นออกมาได้ดังนี้

กลับบ้าน

อยู่หอ

ข้อดี

ประหยัดเงินในระยะสั้น(แต่ไม่มีประโยชน์ ในระยะยาวเท่าไหร่ เหตุผลให้ไปดูข้อเสีย)

สะดวกในการศึกษา(มหาลัย) ใกล้แหล่งความรู้ หอสมุดขนาดใหญ่ ของคณะต่างๆ มีความรู้ทุกศาสตร์
เต็มไปด้วยสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการพัฒนาตนเอง ที่ออกกำลังกาย, หมู่คนมีความรู้ ควรค่ากับการเสวนา, กิจกรรมส่งเสริมสติปัญญา ที่จัดที่มหาลัย เช่น เสวนา บรรยายทางวิชาการ บรรยายธรรมะตอนเย็น เป็นต้น

ข้อเสีย

ไม่สะดวกในการศึกษา เดินทางใช้เวลานาน และ ไกล ไม่สะดวกเวลายืมหนังสือหนักๆ จากห้องสมุดมาอ่านเล่น
มีสิ่งแวดล้อมที่ขัดขวางการพัฒนาตนเอง เต็มไปด้วย เรื่องไร้สาระของชาวบ้านที่ ไม่เคยได้รับการศึกษา อบรม ทางใจ มีความคิดต่ำทราม เช่น การพยายามหาช่องทางเอาเปรียบแบบของเพื่อนบ้าน ด้วยตรรกะอันโง่เขลา(ที่คิดว่าเกลามาดีแล้ว), การเล่นพรรคเล่นพวก จับกลุ่มเพื่อให้ได้รับผลประโยชน์ หรือ หาทางกลั่นแกล้ง เป็นต้น ซึ่งไม่มีประโยชน์ทั้งในปัจจุบัน คือ ทำให้เสียเวลาชีวิต และ ทำลายโอกาสที่จะได้เอาเวลาไปพัฒนาตนเอง ศึกษาหาความรู้ ซึ่งก็จะส่งผลต่ออนาคตด้วย คือ แทนที่จะได้เจริญงอกงามขึ้นไป ก็อาจไปไม่ถึงฝั่งฝัน และ กลับมาจมอยู่กับหมู่คนไร้สติปัญญา
ไม่มีสิ่งแวดล้อมสำหรับพัฒนาตนเองได้สะดวกเท่าไหร่ ทั้งหมู่คนที่ไม่มีความรู้ ไม่เคยเห็นโลกภายนอกจากหมู่บ้านที่ตนเองอาศัย คิดว่าตนเองเก่งที่สุด(เสวนาด้วยก็มีแต่ความบัดซบ), การเดินทางที่ไม่สะดวก จะเดินไปไหนมาไหน ทำอะไร ต้องคอยฝ่าสายตาอันโง่เขลา ที่จับจ้องทุกการกระทำของเรา ซึ่งจ้องเท่าไหร่ก็ไม่ช่วยให้ฉลาดขึ้น

ทางแก้

หากเราจะไปต่อสู้ หรือไปทะเลาะกับพวกเขา คือ ความโง่เขลา เพราะ ต่อให้เราชนะ อย่างไรเราก็ถูกทำให้เสียเวลา และเสียโอกาสในการพัฒนาตนเองไปอย่างมากแล้วรวมถึงเสียสติ สมาธิ ไปกับการต่อสู้ ที่มักจะเกิดอย่างไม่หยุดหย่อน(คนนิสัยพาล ชอบคิดแต่จะหาเรื่องคนอื่น แพ้เรื่องนึง ก็พยายามหาเรื่องอื่นมาอีกไม่หยุด)
ที่ถูกต้องคือ ออกจากสิ่งแวดล้อมนี้เสีย ก็จบ และ ถ้ามีธุรกิจ ก็มาตรวจดูเป็นครั้งคราว

ไม่ประหยัดเงินในระยะสั้น(แต่คุ้มค่าในระยะยาว กับความรู้ที่ได้และการพัฒนาตนเอง ซึ่งจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต)

ทางแก้

พอมีเงินเก็บที่ยังพอใช้เรียนต่อจนจบได้อยู่ แต่ต้องประหยัดมากพอควร

เรื่องปัจจัยอื่นๆ เช่น มีคนที่บ้านบางคน ยึดติด ยังอยากอยู่ที่นี่ เพราะ เขารู้สึกว่า แม้เขาจะออกไปอยู่ข้างนอก ก็อาจไม่ได้ประโยชน์แบบเดียวกับเรา แต่โทษที่เขาได้รับ มันก็เป็นแบบที่เราคิดแน่นอน ซึ่งอย่างไรเขาก็เสียประโยชน์ คือ ความสุขในปัจจุบันขณะ ที่ถูกก่อกวนจากหมู่คนพาล ต่อให้เขาพยายามต่อสู้ ก็เป็นการแก้ที่ปลายเหตุ ชนะปัญหาหนึ่ง เดี๋ยวก็จะมีปัญหาอื่นมาให้อยู่ดี ชีวิตที่เหลืออยู่ก็ไม่ได้ใช้อย่างสงบสุข

สรุปว่า ตอนนี้ พยายามคิดเท่าไหร่ ก็หาเหตุผลที่เหมาะสม ที่จะกลับมาอยู่บ้านไม่ได้เลย การอยู่หอใกล้มหาลัยเป็นทางเลือกที่ดีและสมบูรณ์แบบสุดๆ เพราะ ได้ประโยชน์จากสิ่งแวดล้อมไปเต็มๆ, แม้ค่าห้องจะแพงเล็กน้อย แต่ก็ประหยัดค่าเดินทาง ประหยัดเวลา เอาเวลาที่มากขึ้น ไปทำงานอดิเรก, อ่านหนังสือ, หางานพิเศษได้อีก เรื่องเงินเก็บ มันก็เป็นเป็นเพียงเงินก้อนเล็กๆ ให้เพียงพอกับการใช้ทำประโยชน์ในระยะสั้น ในปัจจุบันที่สำคัญ คือ การเรียน และ การพัฒนาตนเอง แต่โดยส่วนตัวมองไม่เห็นประโยชน์สำคัญใดๆ ที่จะเกิดขึ้น จากการเก็บเงินก้อนเล็กๆ นี้ไว้เฉยๆ ในระยะยาวเลย

Notes

** บทความนี้อยู่ใน หมวดหมู่ บันทึกประจำวัน ซึ่งมักจะเป็นเนื้อหาที่ ยังอยู่ในระหว่างการทดลองส่วนตัว ที่ยังไม่ได้ข้อสรุป ซึ่งอาจทำให้เกิดความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนได้ จึงขอแนะนำให้ผู้อ่านติดตาม จากเนื้อหาที่มีความเป็นปัจจุบันที่สุด โดยการคลิกที่ ลิงค์ "Tags" ที่เกี่ยวข้องด้านล่าง เพื่ออ่านบทความที่เกี่ยวข้อง ที่มีการอัพเดตล่าสุด ได้เลยครับ

Add new comment

ปัญหาชีวิต

krishrong — Tue, 21 Nov 2023 06:27:12 +0000

ปัญหาชีวิต krishrong Tue, 11/21/2023 - 13:27

ปัญหาชีวิตในตอนนี้ (คำเตือน บันทึกไว้ใช้ทบทวนความเข้าใจของตนเอง ผู้ที่มาอ่านอาจจะงงได้ ไม่จำเป็นต้องอ่านเท่าไหร่ เป็นเพียงปัญหาส่วนตัวของผู้เขียน อาจจะทำให้ผู้อ่านเสียสุขภาพจิตได้)
1. เราลาออกจากงานประจำเดิม ที่รายได้ดีพอควร มีเกียรติ มีความมั่นคง ในสายตาของคนอื่น แต่เป็นงานที่เราไม่ถนัด

สาเหตุ ที่ลาออกคือ เราไม่รู้สึกมั่นคงเลย เพราะ มันเป็นงานที่เราไม่ถนัด ซึ่งถ้าทำพลาดอาจเป็นปัญหาใหญ่ และด้วยความที่เรามีภาวะสมาธิไม่ปกติ(สมาธิสั้น) และ ลักษณะงานจะต้องใช้สมาธิทำอย่างต่อเนื่องเป็นหลัก ก็ยิ่งมีโอกาสก่อให้เกิดปัญหาได้อีกมากมายในอนาคต และส่งผลต่อหน้าที่การงานด้วยอย่างแน่นอน อย่างเบาสุดก็คงไล่ออก หรือ ทำงานอยู่ที่เดิมไปจนตาย ไปไหนคงไม่มีใครรับ ถ้ายิ่งไปลาออกตอนอายุมาก ก็คงทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้ไปกันใหญ่ ลาออกตอนนี้ไปเรียนใหม่ และ ทำสิ่งที่เราถนัด อาศัยความชอบ และความสามารถเดิม คงยังช่วยส่งเรา ให้ก้าวหน้าไปได้ไกล แม้จะเริ่มต้นช้า

เพิ่มเติม ทำงานที่ไม่ถนัด เหมือนเอาปลามาฝึกปีนต้นไม้ เอานกมาหัดดำน้ำ ถ้าทำแบบนั้น มันคงรู้สึกว่าตัวมันเองไร้ความสามารถ แต่ถ้ามันได้ทำในสิ่งที่ถนัด มันก็ก้าวหน้าได้และ ประโยชน์จากสิ่งที่มันทำได้ มากกว่าไปบังคับให้มันทำในสิ่งที่ไม่ถนัดอีกมาก

2. บุคคลที่เราอยากให้สนับสนุนการตัดสินใจของเรา กลับไม่เห็นด้วย ทั้งๆที่เขาไม่เคยเห็นตอนเราทำงานจริง

เราทำได้ หรือไม่ได้ เรารู้จักตัวเองดี ถ้าเราทำได้ เราก็คงไม่อยากลาออกให้เสียเวลาหรอก ก็คงจะทำงาน เก็บเงิน ใช้ชีวิต ฮ่าๆๆ แต่งานมันมีบางอย่างที่เราไม่ถนัดอย่างมาก เพราะ ลักษณะงานต้องอาศัยสมาธิอย่างต่อเนื่องกับงานที่ทำ แต่การมีสมาธิอย่างต่อเนื่อง สำหรับเราเป็นอะไรที่ยากมาก และดูเหมือนกับว่าเราจะมีความบกพร่องในส่วนนี้ คือเราเป็นสมาธิสั้น(เป็นรูปแบบความผิดปกติของสมองส่วนหน้า ทำให้ไม่สามารถควบคุมสมาธิ ให้อยู่กับสิ่งที่ไม่ได้ชอบนานๆได้ หากแสกนการทำงานของสมอง จะมีรูปแบบที่ต่างจากคนปกติ) โดยเราได้ พยายามทุ่มเท หาวิธีทำงานให้ดีขึ้นมาตลอด ทำงานอย่างสุดความสามารถ แต่ผลลัพธ์ คือ แม้บางอย่างจะดีขึ้นบ้าง แต่ความผิดพลาด จากสมาธิที่ไม่เหมือนคนปกติ ก็ยังเหมือนเดิม สรุปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย

แต่บุคคลนั้นไม่สนใจ เอาแต่บอกอย่างไม่สนใจเหตุผลตามความเป็นจริง ว่า "เราทำได้" ซึ่งไม่รู้ว่าเขาเอาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธเรา เขาไม่เคยเห็นเราทำงานจริง ทุกอย่างมาจากความคิดไปเองของเขาล้วนๆ อย่างไม่มีเหตุผลมารองรับ เขาพยายามแปะป้ายว่าเราทำได้ และยังพยายามทำทุกวิธีทางเพื่อควบคุมและชักนำเรา ให้เป็นไปตามที่เขาอยากให้เป็น ยัดเยียดให้เราไปทำงานที่เราไม่ถนัด ซึ่งมันเป็นการกีดกันเราจากสิ่งที่เราถนัดและมั่นใจ และ ถีบเราลงไปในนรก ของสิ่งที่เราไม่ถนัดและไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นการทำลายอนาคตของเราชัดๆ

เราพยายามจะคุยกับเขาด้วยเหตุผลแบบ "ปกติที่สุด" แต่ทุกครั้ง กลับกลายเป็นว่า เขาไม่เคยที่จะยอมคุยอย่างตรงไปตรงมาเลย ย้ำอยู่แต่คำพูดเดิมๆ จากความเชื่ออย่างไร้เหตุผลของเขา หารู้ไม่ว่าความเชื่อมั่นของเขาในตัวเรา แบบผิดๆ มันได้ทำเราเกือบตายมาแล้ว ฮ่าๆๆ หรือเวลาคุยกันทางโทรศัพท์ พอเราเริ่มคุยเข้าประเด็น แล้วเขาเริ่มจะไม่มีเหตุผลมาอ้าง เขาก็จะตัดสายทิ้งไปดื้อๆ พอเราโมโห เขาก็อ้างเหตุผลที่เราโมโห และไม่คุยกับเราอีก ไม่รู้ว่าเขามีอะไรในใจ หรือ มีความจริงอะไร ที่เขากลัวและไม่อยากยอมรับมันรึเปล่า

นอกจากนี้ หากมันเป็นเพียงการคิดผิดไปเองของเรา แบบหลงผิดไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง เราเชื่อว่าไม่นาน เราก็จะกลับไปทำงานที่เราอุตส่าห์เรียนมาอย่างยากลำบาก จนสอบผ่านเกณฑ์มาตรฐานมาได้ อยู่แล้ว ไม่น่าจะมีอะไรต้องกังวล อะไรที่เป็นของเรา มันก็จะคงอยู่กับเรา แม้จะผ่านไปนานแค่ไหน ส่วนอะไรที่ไม่เป็นของเรา ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ฝืนยื้อมันไว้ไม่ได้หรอก

หากเขากลัวว่า ถ้าเราลาออกมาแล้ว เราจะลืมความรู้ที่เรียนมา ซึ่งเราว่าไม่น่ากลัว ถ้ามันจะลืมได้ง่ายขนาดนั้น แสดงว่ามันไม่ใช่ของเรา ถ้าจะลืมก็ลืมไปเลย กลับกัน เราเองก็มีความรู้บางอย่าง ที่เราชอบและศึกษาด้วยตนเอง แม้จะผ่านมา 10 ปี แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่มันยังคงอยู่กับเราไม่ลืมเลือนไปไหน ไม่เคยได้ทบทวนความรู้ด้วยนะ แถมยังเอามาต่อยอดได้ในปัจจุบันอีก อันนี้คงจะสรุปด้วยตัวเองได้นะว่า นี่มันเป็นของเราจริงๆ ไม่ต้องให้คนอื่นมายืนยันหรอก!!

3. ความมั่นคงที่แท้จริง ไม่ใช่ตำแหน่ง หรือ ฐานเงินเดือน แต่คือความสามารถของเรา

ถ้าเราไม่มีความสามารถจริง ทำงานไปก็อาจเกิดปัญหา หรือ แก้ปัญหาไม่ได้ และถูกไล่ออกได้อยู่ดี จะตำแหน่งสูง หรือเงินเดือนดีก็ไม่ได้ช่วยอะไร จะหาความมั่นคงได้จากไหน? แต่หากเป็นสิ่งที่เรามีความสามารถจริง ต่อให้เราไม่มีทรัพยากรอะไร เราก็สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ขึ้นมาจากไอเดียของเราเองเลยก็ยังได้ ไม่ต้องรอใครมาจ้างหรือให้โอกาสเรา

ความมั่นคงพื้นฐานในชีวิต คือ ความรู้ ความสามารถของเราที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เรารู้ได้ด้วยตัวเองว่าเราพัฒนาจริงหรือเปล่า

4. หากสามารถเลือกสิ่งแวดล้อมเองได้ ทำไมจะต้องไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดีล่ะ?

สิ่งแวดล้อมมีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆ ของการพัฒนาตนเอง หากสามารถเลือกสิ่งแวดล้อมเองได้ ทำไมจะต้องไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดีล่ะ? ถ้าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในชีวิตเรา เช่น สอบเข้าเรียนต่อ เป็นต้น ก็ควรทุ่มเทกับมันให้ดีที่สุด

ถ้ามีเงินจะจ่าย ก็ควรจ่ายเพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเองให้เก่งขึ้น การลงทุนในการพัฒนาตนเอง เป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยงต่ำที่สุด และ ให้ผลตอบแทนที่แน่นอนที่สุด เพราะ เราจะเป็นผู้รับประกันความเสี่ยงของตัวเราเอง (เหมือนซื้อหุ้นเพื่อลงทุนในบริษัท ที่เราเป็นผู้ดำเนินการเอง บริษัทจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นหรือลดลง ก็อยู่ที่เราว่าพัฒนาตนเองได้แค่ไหน)

สิ่งแวดล้อมที่ดี ไม่ได้เน้นในแง่ความสะดวกสบายทางกายภาพ(แม้จะมีส่วนในการพิจารณา) แต่ส่วนใหญ่จะเน้นเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่เกิดจาก "คน" มากกว่า เช่น คนพาลที่พยายามจะทำลายประโยชน์ของเรา, คนไม่มีสติปัญญา สร้างปัญหาไร้สาระ ให้เกิดกับตนเอง แล้วเราต้องไปช่วยแก้ไข จนเสียเวลาอันมีค่าในชีวิต ไปกับปัญหาไร้สาระจากคนอื่น(ปัญหานึง เสียเวลาไป 10 วัน เราก็นำไปใช้ ทำอะไรได้เป็น 10 อย่างแล้วนะ) เป็นต้น

แต่ในกรณีที่เลือกสิ่งแวดล้อมเองไม่ได้ เช่น ยังหาเงินเองไม่ได้ เป็นต้น ก็อาจจะหาวิธีหลีกเลี่ยงชั่วคราว เช่น ออกไปอ่านหนังสือที่อื่นที่เหมาะสมกว่านี้ เป็นต้น

อย่าไปคิดว่าจะต้องช่วยคนอื่น ปัญหาจากความไม่เข้าใจชีวิตของคน เกิดขึ้นอยู่เสมอๆในโลก เราต้องทุ่มเทกับการช่วยตัวเองให้ดีขึ้นก่อน แล้วจึงจะไปช่วยคนอื่นได้ และต่อให้เราไปช่วยเขาครั้งหนึ่ง หากเขายังไม่เข้าใจชีวิต และ ไม่เรียนรู้ ปัญหาก็จะเกิดกับชีวิตเขาอีกไม่จบสิ้นอยู่ดี จะมีอีกวิธีคือ เราต้องพัฒนาชีวิตตนเองก่อน จนมั่นคง จึงจะเป็นที่พึ่งพาให้กับคนอื่นไปได้ตลอด

5. ถ้ายังอยู่ในระหว่างพัฒนาตนเอง ยังไม่มีรายได้ประจำ อย่าไปลงทุนใดๆ ให้โฟกัสที่การพัฒนาตนเอง
ถ้าเอาเงินเก็บอันน้อยนิด ไปลงทุนตอนนี้แล้วดันเจ๊ง ความหวังในการพัฒนาตนเองก็จะล้มละลายไปด้วย
อดใจรอ จนกว่าเราจะมีอาชีพและสร้างรายได้เองได้แล้ว ค่อยแบ่งเงินบางส่วน เอาไปลงทุน

หรือถ้าจะลงทุน ก็ลงในจุดที่เสี่ยงน้อยที่สุดของกราฟ และ ลงทุนในจำนวนเงิน เท่าที่จะยังไม่มีผลกับชีวิต หากเกิดการขาดทุน

Add new comment

สิ่งแวดล้อมมีผลมาก กับการพัฒนาชีวิต

krishrong — Sat, 18 Nov 2023 03:07:51 +0000

สิ่งแวดล้อมมีผลมาก กับการพัฒนาชีวิต krishrong Sat, 11/18/2023 - 10:07

หลังจากที่คราวก่อน ได้มีปัญหาว่า จะเลือกกลับบ้าน หรือไม่กลับบ้านดี คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก หาทางแก้ไม่ได้ ล่าสุดก็มีทางแก้แล้ว คือ โน้มน้าวคนที่บ้านให้เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมใหม่เสียเลย เหตุผลคือ ถ้าเปรียบเทียบสิ่งแวดล้อม 2 แบบ ทั้งดีและไม่ดี ดังนี้

สิ่งแวดล้อมเดิม ที่ มีแต่คนรอบข้าง คิดจะหาเรื่องกลั่นแกล้ง เอาเปรียบ หลอกลวง คอยพยายามขัดขวางความเจริญ และ การพัฒนาตนเองของเรา
สิ่งแวดล้อมใหม่ สิ่งแวดล้อมสะดวกสบาย เหมาะกับการพัฒนาตนเอง ใกล้แหล่งความรู้ เช่น ห้องสมุด ศูนย์หนังสือขนาดใหญ่ วัดสำหรับปฏิบัติธรรม เป็นต้น เดินไปหาความรู้ได้ฟรีและทุกเวลา มากด้วยเหล่าปัญญาชน เพราะ อยู่ใกล้แหล่งสถานศึกษา มีที่ออกกำลังกาย ไม่ต้องคอยพะวงระวังว่า วันไหนจะพบปัญหาจากคนรอบข้าง

ถ้าต้องอยู่สิ่งแวดล้อมไม่ดี เป็นเวลา 3 ปี ชีวิตเรา ต่อให้เรารักษาตนเองให้ไม่ทะเลาะกับใครได้ ชีวิตเราก็อาจพัฒนาได้ช้า หรือ ไม่พัฒนาไป ซึ่งแม้จะดูเหมือนไม่ขาดทุน แต่จริงๆ เราเสียเวลาชีวิตไป 3 ปี

ถ้าเราอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี เป็นเวลา 3 ปี ได้อยู่ในหมู่คนเก่งๆ เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ แก้ปัญหาด้วยเหตุและผล ในแต่ละวันสามารถเข้าไปหาความรู้ด้วยการอ่านหนังสือในห้องสมุด หรือ ศูนย์หนังสือ ได้ฟรีทั้งวัน ได้มีที่ออกกำลังกายอย่างเหมาะสม ชีวิตเราก็พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นตลอด 3 ปี ถ้าคำนวณแล้วก็คงดีกว่าทางเลือกเก่าหลายเท่านัก

Add new comment

สาเหตุที่ไม่กลับบ้านและต้องเช่าหออยู่(สรุปก็กลับบ้านนะ!!!)

krishrong — Mon, 06 Nov 2023 12:53:17 +0000

สาเหตุที่ไม่กลับบ้านและต้องเช่าหออยู่(สรุปก็กลับบ้านนะ!!!) krishrong Mon, 11/06/2023 - 19:53

(*****แนะนำให้ข้ามไปอ่าน สรุปที่ย่อหน้าสุดท้าย ของหน้านี้เลย!!!!*****)

ขอบันทึกวิเคราะห์ตัวเอง เกี่ยวกับการไม่กลับบ้าน แต่กลับเช่าหออยู่แทน โดยคร่าวๆคือ

มีหลักความคิดที่ขัดแย้งกับที่บ้าน โดย ที่บ้านเข้าใจว่าเงิน คือความมั่นคง แต่เรามีความเห็นว่า ความรู้ ความสามารถที่เรามี รวมถึงความรู้ด้านการเงิน คือความมั่นคงที่แท้จริง เพราะ ถึงแม้มีเงิน แต่ไม่มีความรู้หรือรู้ไม่จริง เงินก็หมดอยู่ดี
- ด้วยหลักความคิดที่ขัดแย้งกัน ทำให้เกิดความพยายามในการครอบงำความคิดอีกฝ่าย และ ทำให้เราเองเสียเวลา เสียแรง เกิดความล่าช้าในการพัฒนาตนเองไปมาก เช่น
  - เวลาที่เราพยายามพูด อธิบาย ให้คนอื่นฟัง ไม่กลับมีการรับฟัง ไม่มีการตอบกลับอย่างสมเหตุผล
  - แต่กลับเอา แต่พยายามป้อนความคิดของตนเอง เอาประโยชน์มาหลอกล่อ เพื่อชักจูงเราอยู่เรื่อยๆ
  - ตนเองก็ยังถูกกิเลสชักจูง เพียงแค่การการพัฒนาตนเองพื้นฐาน ยังทำไม่ได้ กลับจะมาชี้นำเรา
- ความคิดผิดๆ ในข้างต้นก็นำมาสู่ การตัดสินใจผิดๆ จนเกิดปัญหาทั้งหลายแหล่ แบบที่ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นในชีวิต ก่อให้เกิดความเสียเวลาอันมีค่าในชีวิต เปลืองเรี่ยวแรง เปลืองสติปัญญา ไปเปล่าๆกับปัญหาไร้สาระ ทั้งๆที่เราคอยเตือนอยู่หลายครั้งก็ไม่สนใจฟัง ยังคงคิดว่าตัวเองถูกอยู่เสมอ เช่นว่า ซื้อบ้านไม่ดูคนรอบข้าง หวังจะมีกำไรมากๆในอนาคต แต่ตอนนี้สุขภาพจิตในปัจจุบันก็ย่ำแย่ไปแล้ว เพราะ รอบบ้านแวดล้อมไปด้วย คนที่นึกถึงแต่ประโยชน์ตนเองและคอยเอาเปรียบผู้อื่น ควรจะหาที่สิ่งแวดล้อมดี สังคมที่มีสติปัญญามากกว่านี้ แม้จะต้องจ่ายแพงกว่านิดหน่อยก็ตาม
  - นอกจากนี้ เรายังต้องกลับมาช่วยเหลือ ปัญหาที่เราไม่ได้ก่อ เหล่านี้ ที่เกิดขึ้นด้วย แทนที่เราจะได้เอาเวลาและเรี่ยวแรงอันมีค่า ไปพัฒนาตนเอง ซึ่งจะเกิดประโยชน์มากกว่าแบบร้อยเท่า พันเท่า ทั้งในปัจจุบันและอนาคต
    - การลงทุนที่บางคน คิดว่าคุ้มค่า แต่คิดไม่รอบคอบ และ หารู้ไม่ว่า ขวางการพัฒนาชีวิตตนเองไปอีกหลายปี ต่อให้ในอนาคตได้กำไรจากการลงทุนดังกล่าว ก็อาจไม่เพียงพอกับที่เสียโอกาสชีวิตในปัจจุบันไปมากมาย
  - ถ้าเพียงแค่การตัดสินใจผิดๆ ของคนอื่น กลับสามารถก่อให้เกิดความลำบากในชีวิตของเราได้ เราควรหลีกเลี่ยงออกจากจุดนั้น
เราไม่อยากให้ การที่เราพยายามพัฒนาตนเองมานั้น สูญเปล่า เพราะ เราได้เห็นผลลัพธ์ที่ดีขึ้น ทุกย่างก้าว จากการพัฒนาตนเองที่ทำมาเรื่อยๆ แสดงว่ามันมีประโยชน์จริงๆ แต่ถ้าต้องอยู่กับคนที่ไม่เห็นความสำคัญของการพัฒนาตนเอง เราก็กลัวว่าจะได้รับผลกระทบ จนแบบแผนชีวิต ที่เราพยายามสร้าง ให้เกิดการพัฒนาตนเองอย่างสูงสุด จะเสียไปไม่มากก็น้อย แต่อย่างน้อยชีวิตน่าจะลำบากขึ้น
- วิธีแก้หนึ่ง คือ ทำให้เขาเปลี่ยนความคิด เห็นความสำคัญและรู้จักพัฒนาตนเอง หรือ อย่างน้อยรักษา ดูแลตัวเองไม่ให้เสื่อมถอย
- แต่หากเราพยายามทำทุกวิถีทางแล้ว ก็ไม่มีความสามารถพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ก็ถอยออกมาเถอะ
- นอกจากนี้หากบางคนบอกจะเปลี่ยนแปลง ก็ไม่ควรไว้ใจคำพูดหรือการกระทำในระยะสั้นๆของใครทั้งนั้น จะดูคนต้องดูยาวๆ การเปลี่ยนในระยะสั้นๆ ก็ยังไม่ใช่เหตุผลที่จะอยู่ร่วมกันได้อยู่ดี เพราะคนเรากว่าจะพัฒนาเป็นคนใหม่จริงๆ ต้องผ่านอะไรอีกมากมาย
ถ้าเราไปช่วยคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเราเองก็ยังเอาตัวไม่รอด เราอาจจะถูกเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงแทน เรื่องประโยชน์ในอนาคตก็คงไม่สามารถหวังอะไรได้ อีกทั้งคนที่เราไปช่วย ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองมีปัญหาอะไร แถมยังไม่รับความช่วยเหลือเราอีก แล้วถ้าเราเองถูกเขาดึงไปในทางแย่ลง สุดท้ายเขา ก็จะด่าเราแทน ฉิบหายกันหมด มองกลับกัน ถ้าการเก็บตัวของเราเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่ปี แล้วกลับมาทำประโยชน์ให้อีกยาวนาน หากมันสำเร็จเขาก็คงจะชมด้วยซ้ำ(ถ้าด่าเราคงแปลก) อีกทั้ง เราไม่ได้มีวัตถุประสงค์จะทำร้ายเขาแม้แต่น้อย
- เหมือนเราจะช่วยสัตว์ป่า ถ้าเราบุ่มบ่ามเข้าไปแบบไม่คิด มันคงไม่เข้าใจว่าเราจะช่วยและอาจทำร้ายเรา แต่ถ้าเราเตรียมตัว เตรียมอุปกรณ์ แผนการณ์ ก่อนไปช่วย ก็จะสำเร็จได้ง่ายขึ้น โดยไม่มีใครบาดเจ็บ
- หรือเวลาเห็น คนกำลังจมน้ำอยู่อย่างทรมาน ถ้าเราบุ่มบ่ามกระโดดลงไป ไม่สำรวจความพร้อม เราอาจดึงจมน้ำไปด้วยก็ได้ อย่างไรก็ต้องวางแผนเตรียมตัวก่อน ไม่งั้นคงถูกดึงจมน้ำไปด้วยกัน
แต่จริงๆ กรณีของเรา ไม่ได้มีใครที่เราต้องช่วยจริงๆด้วยซ้ำ มีเพียงบางคนที่บ้านที่ยึดติดในความคิดหรือการตัดสินใจผิดๆของตนเอง ทั้งๆที่ทุกวันนี้ ตัวเขาเองสามารถเลือกชีวิตที่ดีได้ด้วยตนเองแล้ว แต่กลับเลือกจมปรักอยู่กับสิ่งแวดล้อมแย่ๆ ยึดติดกับทรัพย์สินเพื่อหวังกำไรในอนาคต โดยมองไม่ออกว่า ชีวิตตอนนี้ของเขาเอง กำลังขาดทุนในทุกๆด้าน ทั้งสุขภาพจิต สุขภาพกาย ประสบการณ์ดีๆที่ควรจะได้รับในชีวิต เป็นต้น โดยกำไรในอนาคตที่เขาหวังไว้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะคุ้มค่ากับเวลาในชีวิตที่เสียไปไหม และก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชาตินี้ จะได้ทันเห็นกำไร ดังที่ตนเองหวังไว้ไหม เรื่องการใช้กำไรก็คงไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งลูกหลานก็ไม่ได้ด้อยความสามารถ ถึงขนาดหาเลี้ยงชีพเองไม่ได้ และต้องรอรับมรดกจากบรรพบุรุษเพื่อเลี้ยงชีวิต
- สิ่งที่ควรทำ คือ ไม่จำเป็นต้องกลับไปอาศัยเขาอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาจะยิ่งเข้าใจ ว่าตนเองตัดสินใจถูกมากขึ้นไปอีก แต่ควรบอกเขาว่าให้แสวงหาประโยชน์ในชีวิตกับเวลาที่เหลืออยู่เถอะ อย่าเอาเวลามาเฝ้าทรัพย์สิน และทำให้ตนเองลำบากเลย ใช้ชีวิตทุกวันให้มีความสุข เป็นกำไรชีวิตจะดีกว่า
แผนต่อไปคือ อย่างน้อยเราต้องมีที่อยู่ ที่เรามีอำนาจสูงสุดในการปรับเปลี่ยนให้เหมาะกับตัวเราเอง และหลีกหนีจากคนที่มีความเห็นไม่ถูกต้อง อย่างน้อยๆ ขอให้ในขณะนั้นมีที่ ซึ่งเป็นขอบเขตของเราจริงๆอยู่ ซึ่งจะทำโดยการเช่าหอถูกๆ ในกทม.อยู่ ไม่อยู่บ้าน โดยอาจกลับบ้าน ไม่เกินวันเว้นวัน (ไปดูแลคนที่บ้านได้ แต่ไม่อยู่ร่วมกัน 24 ชั่วโมง ให้เกิดความขัดแย้ง เสียเวลาของเราเอง)
- ในเรื่องความคุ้มค่ากับเงินที่เสียไปกับหอพัก โดยส่วนตัวมองว่าคุ้ม ถ้าหากทำให้ เราพัฒนาตนเองได้ดีขึ้นนะ ถ้าอนาคตเราเก่งขึ้นแล้วจริงๆ เงินเพียงเท่านี้ไม่นานก็หาคืนมาได้ แถมยังหามาได้มากกว่านี้หลายเท่า สักสิบ ร้อย พันเท่า เป็นต้น
เทคนิคการเช่าหอพักให้ประหยัด และดี
- ค่าหอถูก ไม่ได้ ถูกเสมอไป ต้องคำนวณปัจจัยในการเดินทางด้วย เช่น
  - ค่าหอ 2,300 บาท ค่าเดินทาง อย่างน้อย BTS ประมาณ 1,200 บาท (60 บาท/วัน) รวม 3,600 บาท ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก และ แค่เดินทางก็แทบหมดเวลาชีวิตแล้ว
  - ค่าหอ 3,500 บาท แต่อยู่ใกล้มหาลัย/ที่ทำงาน แทบจะเดินได้เลย อาจไม่ต้องจ่ายค่าเดินทาง(หรือ ไม่ก็ซื้อจักรยานมือสองเพิ่มอีกคันนึง ขี่ชิวๆ), ดูแลดี, ยังแถม WiFi ฟรี, อยู่ใกล้ศูนย์การค้า ฯลฯ ชีวิตไม่ต้องลำบาก มีเวลาไปพัฒนาตนเอง หรือหางานพิเศษทำได้อีก
  - ถ้าหอพักอยู่ไกลมาก จากมหาลัย/ที่ทำงาน จนเดินทางลำบาก อาจปิดโอกาสการพัฒนาตนเองหรือทำงานพิเศษ เพราะ ใช้เวลาในแต่ละวันกับการเดินทางไปหมด
- งบประมาณที่ต้องเตรียมอย่างอื่น ก็เช่น ค่าไฟ ค่าน้ำ เดือนละ 1,000 บาท, ค่าอาหาร ประหยัดสุดๆเดือนละ 1,000บาท(เคยเขียนบทความวิธีประหยัดอยู่นะ) ค่า WiFi แล้วแต่หอพักว่าให้ฟรีไหม
- งบประมาณโดยรวมทั้งหมด อยู่ที่เดือนละ 6,500 บาท 4 ปี ก็ประมาณ 312,000 บาท

ปล. เรื่องการไม่กลับบ้าน เราไม่ได้โกรธอะไรกับที่บ้านนะ เพียงแต่เราไม่ไว้ใจใคร ไม่ต้องการถูกรุกล้ำ พื้นที่ความคิด การตัดสินใจ และ กลัวการถูกคนอื่นครอบงำชีวิต แต่เวลามีปัญหาอะไรก็กลับไปดูแลกันได้ และไปเยี่ยมกันเป็นปกติ วิธีนี้น่าจะลงตัวที่สุด

แก้ไข**

ตอนนี้เปลี่ยนใจจะกลับบ้านแล้ว? เหตุผลคือ

ตอบแทนบุญคุณ ผู้มีพระคุณ ด้วยการปรณนิบัติ ไม่ทอดทิ้ง
หากเราไม่กลับไป ที่บ้านอาจแย่ลง เพราะ เขาก็ไม่เคยเห็นคนที่ฝึกฝนตนเอง ก็ไม่รู้ว่าคนที่พัฒนาขึ้นเป็นอย่างไร
เราจะไม่แย่ลงในด้านการพัฒนาตนเอง ด้วยการมีข้อกำหนดในการใช้ชีวิตของเราเอง ไม่ให้คนอื่นมายุ่ง(แค่กลับบ้านเพื่อมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ให้เห็นหน้ากันและคุยกันง่ายๆ แต่อย่างอื่นที่เป็นเรื่องส่วนตัวทั้งหมด ห้ามยุ่ง ทำเสมือนว่าไม่มีตัวตน จะมีตัวตนเฉพาะตอนคุยกันเท่านั้น) ตัวอย่างข้อกำหนด ก็เช่น
- ช่วงเวลาการทำ Intermittent fasting เวลากินอาหาร เวลาอดอาหาร ปริมาณอาหาร จำนวนมื้ออาหาร
- การออกกำลังกายตอนเย็น
- ทำอาหารกินเอง ซื้อผลไม้เอง จะขอแบ่งกินก็ได้
- ซักผ้าเอง
- ฯลฯ
เผื่อทางหนีไว้ด้วย เก็บเงินไว้เวลาฉุกเฉิน ถ้าเกิดปัญหาขึ้นกับตัวเราเอง คือ การกลับบ้านทำให้ตัวเราถดถอยลง มีคนพยายามควบคุมชีวิตเรา เราก็พร้อมจากไปในทันที ข้าวของก็เอาไปเท่าที่จำเป็นต้องใช้ และแบกไปได้

หรือยังไงดีนะ?

จริงๆ ก็ยังมีอีกเหตุผลที่เราไม่ควรกลับบ้าน คือ เราโตแล้ว ไม่ควรต้องพึ่งพาที่บ้านอีก ยังไงเราก็ต้องพึ่งพาตนเอง จนกว่าจะประสบความสำเร็จ มีชีวิตที่มั่นคง เราจะไม่พึ่งพาที่บ้านเป็นอันขาด ถ้าต้องพึ่งพาคนอื่น เราก็ต้องอยู่ใต้อำนาจการควบคุมของเขา ซึ่งมันไม่ดีกับเราเท่าไหร่
แต่เรื่องการช่วยเหลือที่บ้านเวลามีปัญหา สามารถทำได้ เพราะ เป็นการตอบแทนบุญคุณ

สรุปว่า กลับบ้านนะ

ถึงแม้พ่อแม่เราจะยังมีกิเลส(ทุกๆคนก็น่าจะยังมีกิเลสนะ แม้แต่ตัวเราเอง) ยังเข้าใจอะไรต่ออะไรผิดได้ แต่ก็เป็นคนที่บริสุทธิ์ใจต่อเราเสมอ ยังไงเราก็ต้องช่วยเหลือ ไม่ทอดทิ้ง หากทั้งชีวิตเราไม่เหลือใคร ก็จะมีคนที่ปรารถนาดีกับเราก็คือพ่อกับแม่ของเรานี่แหละ แต่ก่อนตอนที่เรายังเลี้ยงดูตัวเองไม่ได้ พ่อแม่ลำบากแค่ไหน ก็ยังพยายามเลี้ยงดูเราอย่างดีที่สุด เท่าที่เขาจะพยายามทำได้ แม้เราจะเป็นปัจจัยให้เขาต้องมีชีวิตที่ลำบากมากขึ้นก็ตาม ทั้งด้านทางกายภาพ และ ทางจิตใจ (อย่างสำหรับเรา มีเพียงแม่ ที่เลี้ยงดูเรามาโดยลำพังด้วยนะ!!!) พอเราโตขึ้นแค่กลับมาเลี้ยงดู ดูแล พวกเขา ยังสามารถทำได้หรือไม่?! ก็ยิ่งต้องเลี้ยงดูพวกท่านนะสิ!!
ทั้งนี้อะไรที่ ไม่ถูกในความคิดเรา หรือ จากการที่เราเรียนรู้จากการศึกษาที่สูง(มั้ง) เราก็จะไม่ทำ อะไรที่ถูก จึงจะทำ ก็เท่านั้น เป็นเพียงเรื่องความไม่เข้าใจกันเล็กน้อยเอง

Notes

Add new comment

เปลี่ยนมาโฟกัสที่ productivity

krishrong — Sat, 28 Oct 2023 05:39:08 +0000

เปลี่ยนมาโฟกัสที่ productivity krishrong Sat, 10/28/2023 - 12:39

หลังจากที่ได้ใช้เวลาหลายเดือน เรียนรู้เรื่อง Self Development ซึ่งมุ่งเน้นมาที่การเรียนรู้และพัฒนาตนเอง จนได้หลักประมาณนึงแล้ว ทั้งการกินอาหารแบบ Intermittent Fasting, สูตรอาหาร ที่เหมาะสมกับตนเอง, วิธีการเก็บเงิน-การวางแผนการเงิน, การออกกำลังกาย แบบ HIIP, การถือศีล 8 เพื่อทำ Dopamine Fasting, การเปลี่ยนแปลงนิสัย-ความเคยชินในปัจจุบัน เพื่อเปลี่ยนแปลงอนาคต, การเลือกคบคน-ไม่คบคน, การนั่งสมาธิ และสุดท้ายคือ การเจริญสติเพื่อยกระดับจิตใจ จนตอนนี้ค่อนข้างอยู่ตัว รู้สึกว่าความรู้ที่มีอยู่เท่านี้ ก็เพียงพอที่จะพัฒนาตนเองไปได้เรื่อยๆแล้ว ก็คงพักการหาข้อมูลงานวิจัยด้านสุขภาพ-การแพทย์ต่างๆไปก่อน เหลือเพียงทำตามสูตรสำเร็จ ที่ตนเองได้บันทึกไว้ ไปเรื่อยๆ

ต่อจากนี้ ก็จะเอาตนเองที่ถูกพัฒนาขึ้น มาใช้ประโยชน์ต่อใน การเรียนรู้สิ่งที่อยู่ภายนอก มากขึ้น หรือที่เรียกว่า Productivity ทั้งการเขียนโปรแกรม, การเรียนภาษา หรือ การศึกษาศาสตร์อื่นๆ รวมถึงการหาเงิน ต่อไป

แต่ก็ยังคงมีประเด็นเรื่องการพัฒนาตนเองเหลืออยู่บ้างแหละ ไม่ได้หายไปทั้งหมดหรอก

Notes