แสวงหาความสงบ ทบทวนตัวเอง ในวันที่รู้สึกสับสนกับความล้มเหลวในชีวิต

krishrong — Thu, 21 Nov 2024 07:08:37 +0000

แสวงหาความสงบ ทบทวนตัวเอง ในวันที่รู้สึกสับสนกับความล้มเหลวในชีวิต krishrong Thu, 11/21/2024 - 14:08

ในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา ลาออกจากงานประจำ หาความรู้ พิสูจน์ตัวเอง อยากให้ชีวิตเป็นในรูปแบบที่คิดไว้ แต่สุดท้ายไม่สามารถทำให้มันเป็นจริงได้

แม้เมื่อมองในแง่ดีของความล้มเหลวก็คือ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ทั้งการพัฒนาตนเอง การเรียนรู้ศาสตร์สาขาอื่นๆด้วยตนเอง รวมถึงประสบการณ์ของการไม่มีเงินในบัญชี ไม่มีเงินค่าอาหาร ซึ่งก็นับว่าเป็นประสบการณ์อันมีค่าอย่างมากได้เหมือนกัน อย่างน้อยๆได้เคยมีประสบการณ์ว่า แค่ยังมีอาหารอีกมื้ออยู่ตรงหน้าก็นับว่าโชคดีมากแล้ว จะเรียกว่าขอเรียกว่า สำเร็จในความล้มเหลวก็แล้วกัน(The achievement of realizing of the value of every meal!)

แต่สุดท้าย ก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งในปัจจุบันและอนาคตอันใกล้ คือ เงินเหลือไม่พอกับชีวิตในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแล้ว

ความเครียดเริ่มก่อตัวขึ้น เริ่มรู้สึกจิตใจไม่เป็นสุขสงบเหมือนเคย สมาธิที่เคยทำก็ไม่รู้ว่าทำไมทำไม่ได้ดีเหมือนเดิมเท่าไหร่ แต่ละครั้งที่จ่ายเงินกับค่าอาหารก็รู้สึกกังวลทุกครั้ง สูญเสียความเชื่อใจในตัวเองไป เพราะ ความล้มเหลวส่วนใหญ่ในสิ่งต่างๆ เกิดจากความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของเราเอง แม้หลายๆอย่างจะเป็นอย่างที่คาดไว้

วันนี้เลยไปอยู่ในสถานที่สงบ วัดปทุมวนาราม เพื่อพยายามทำความสงบเพื่อกลบจิตใจที่ร้อนรน และเพื่อทบทวนตัวเอง ถึงอดีตที่ผ่านมาว่าเราผิดพลาดตรงไหน ปัจจุบันและอนาคตเราจะทำอย่างไรต่อ

นั่งสมาธิ ช่วงแรก 15 นาที พบว่าไม่สามารถอยู่กับตัวเองได้ ความคิดเข้ามามากมาย และสุดท้ายก็เผลอหลับ
ต่อมาเปลี่ยนมาเดินจงกรม 40-60 นาที เดินกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ สักพักเริ่มรู้สึกว่า สติกลับมาอยู่กับร่างกายมากขึ้น เริ่มกลับมารู้สึกตัวในแต่ละการเคลื่อนไหว จนจิตใจเริ่มได้สัมผัสกับความสงบ ทำให้ได้รู้เลยว่า ช่วงที่ผ่านมา ที่เครียดจนแทบจะเป็นบ้า หงุดหงิดใส่คนอื่นไปทั่ว เป็นเพราะ จิตใจมันขาดความสงบมานานนี่เอง
กลับมานั่งสมาธิใหม่ เริ่มกลับมารู้สึกลมหายใจ ผ่านอาการพองยุบของท้องได้ แม้จะยังไม่ชัดเจนและไม่เป็นธรรมชาตินัก ยังมีการบังคับรู้สึกแน่นๆอยู่ เป็นลมหายใจที่หยาบๆ แต่ก็พอเอาเป็นอารมณ์ของสมาธิได้ และนั่งได้ 45 นาที สงบกว่าที่นั่งครั้งแรก 2 เท่า แม้จะไม่ได้สงบลึกใดๆ ยังประกอบด้วยโมหะ ซึมกะทือ ไม่ได้มีสติที่ชัดเจน(ยังต้องฝึกพัฒนาต่อไป)

สิ่งที่ได้เรียนรู้ คือ ชีวิตอันบริบูรณ์ที่เราแสวงหา จริงๆมันไม่ใช่ชื่อเสียง หน้าที่การงาน เงินทอง ไม่ใช่ที่ไหนเลย หากแต่เป็นความสงบสุขในใจต่างหาก การแสวงหาหรือพัฒนาสิ่งภายนอกเป็นสิ่งที่ทำได้(อย่างน้อยๆ ก็เพื่อเลี้ยงชีพ) แต่มันจะไม่มีความหมายเลย หากเรามีทุกอย่าง แต่จิตใจเรามีแต่ความเร่าร้อน วิตกกังวล ความเครียด ซึ่งความสงบสุขในใจเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดขึ้นได้ง่ายๆ เพียงหยุดแสวงหา อ่านพระไตรปิฎก ฟังธรรม ปฏิบัติธรรม อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ หรือ อยู่วัด อย่างน้อยวันละ 60 นาที สัปดาห์ละ 5 วัน เพียงเท่านี้เราก็ได้ชีวิตที่บริบูรณ์แล้ว

ทีนี้กลับมาทบทวน อดีต ตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในช่วงปีที่ผ่านมา

สิ่งที่ได้เรียนรู้

พิมพ์สัมผัส - แม้จะยังไม่เร็วนัก แต่ก็พอได้หลักการ เหลือเพียงฝึกต่อไปเรื่อยๆ
อ่านตำราการเงิน การเทรด - อ่านจบและเกือบจบ 2-3 เล่ม เป็น textbook eng แต่ยังเหลือเล่มหลักอีก 1 เล่ม ที่ยังค้างอยู่ และอีกหลายเล่มที่ควรอ่านเพิ่มเติม
ฝึกภาษาอังกฤษ - เริ่มสามารถฟังได้โดยไม่ต้องอ่าน Subtitle ได้บ้างแล้ว, กำลังพยายามฝึกพูดด้วยการเลียนแบบอยู่(imitation), อ่านหนังสือภาษาอังกฤษได้เป็นเล่มๆแล้ว รวมถึงอ่าน Reuters แต่ยังมีเปิด Dictionary อยู่
ฟื้นฟูสมองตัวเอง - เพิ่ม cognitive function ด้วยการออกกำลังกายด้วยการวิ่งแบบ HIIT 5-10 นาที ร่วมกับ อดอาหารข้ามวัน(Water fasting 36hr + กินเกลือเสริม) ซึ่งมันช่วยเพิ่ม BDNF ได้หลายเท่า ผลคือ ความคิดเร็วขึ้น ไม่เอ๋อ อาการสมาธิสั้นดีขึ้นมาก ทำอะไรเป็นระบบระเบียบมากขึ้น ไม่ขี้หลงขี้ลืม ทักษะการฟังภาษาอังกฤษก็ดีขึ้นในช่วงนี้เลย(แพทย์อาจไม่แนะนำ และ ไม่รับประกันสุขภาพในระยะยาวนะ มันอาจไม่ได้ดีนักก็ได้)

สิ่งที่เอ๊ะ(น่าประหลาดใจ)?!

ไม่ได้ฝึก programming จริงๆจังๆเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ "เราบอกว่า" เราชอบมัน
- ต่อให้จะพักการฝึกฝนไปก่อน เพราะ "คนอื่น" บอกว่ามัน "ไม่มั่นคง" แต่เราก็น่าจะทำเป็น "งานอดิเรก" ได้นี่นา?
  - หรือเป็นเพราะ เราไม่ได้ชอบมันจริงๆ? เลยศึกษาด้าน "การเงิน" เพื่อเป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องเขียนโปรแกรม
  - หรือเป็นเพราะ เรากลัว ไม่อยากให้สิ่งที่เราชอบ ประสบกับความล้มเหลว หรือถูกคนอื่นทำให้พังทลาย เพราะ "คนอื่น" บอกว่ามันใช้หากินจริงๆจังๆไม่ได้ มีคนแข่งหางานกันเยอะ ยิ่งถ้าศึกษาเองด้วย แต่ในความเป็นจริง เราเคยสอบตรงติด วิศวคอม ฬ นะ ศักยภาพเราจะสู้คนอื่นไม่ได้? ได้ไงวะ?
  - อ้างว่าเป็นปัญหาสายตาไม่ได้ เพราะ ขนาด Textbook การเงิน ยังอ่านผ่านหน้าจอที่ไม่ถนอมสายตาได้เลย(มีการกระพริบ - Flickering light) ทำไมจะเขียนโปรแกรมไม่ได้?
  - อ้างว่า มีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ นู่นี่นั่น แล้วกลายเป็นว่าความฝันของเราไม่สำคัญแล้วหรือ?
  - หรืออาจกลับกันคือ เราอาจไม่ได้ชอบมันจริงๆ เพียงแค่มันเข้ากับจริตเรา ถ้าอย่างนั้นอาจต้องลองพิสูจน์ด้วยการบังคับตัวเองให้เรียน โดยไม่สนใจว่าชอบหรือไม่ชอบ แบบเดียวกับที่อ่านตำราการเงิน ก็น่าจะดีนะ
- ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่ perfect ไม่ต้องกลัวความผิดพลาด แรกๆ มันต้องห่วยอยู่แล้วแน่นอน ทำไปเลย หยุดคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว
- ความผิดพลาดอีกอย่างหนึ่งของเรา คือ ตัดสินใจ ไม่กลับไปสอบเรียนป.ตรี อีกใบ ทั้งๆที่การเรียนอย่างเป็นระบบ อย่างไรก็ดีกว่าการมาจัดหลักสูตรเอง คนอื่นๆ ที่เรียนป.ตรีหลายใบก็มีเยอะแยะ โดยเฉพาะกรณีของเราที่ไม่ได้เป็นพวก High intelligence ที่จะสามารถเรียนด้วยตัวเองแล้วทะลุปรุโปร่ง ยิ่งควรเรียนโดยมีผู้สอนอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ ในเรื่องทุนการศึกษาเราก็สามารถบอกอาจารย์ตรงๆ ถึงปัญหาชีวิตที่เราเจออยู่ได้ เขาก็น่าจะเข้าใจและให้ทุนเราเรียน
ศึกษาด้านการเงิน แต่เงินกลับร่อยหรอไปเรื่อยๆ ไม่เห็นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆบ้าง จนสุดท้ายหายไปก้อนใหญ่ และหมดตัว?
- มันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน แน่ๆ?
- หลายๆครั้งที่เราวิเคราะห์ถูกต้อง แต่สุดท้ายก็เก็บกำไรไม่ได้ และเสียเงินไปกับช่วงที่วิเคราะห์ผิดแทน
  - น่าจะเป็นเพราะ เราไม่เข้าใจและไม่ยอมรับว่า ในการลงทุน เราไม่สามารถวิเคราะห์ได้ถูกทุกครั้ง แม้คนเก่งๆ ก็ยังถูกแค่ครึ่งหนึ่งของที่คิดไว้ ไม่เหมือนข้อสอบที่ต้องตอบให้ถูกทุกข้อ
    - การวิเคราะห์ผิด เป็นเรื่องปกติของการลงทุน(ต่างจากสามัญสำนึกทั่วไป ที่ควรจะถูกต้อง สมบูรณ์แบบทุกครั้ง)
    - สิ่งสำคัญจึงเป็นการควบคุมความเสี่ยงของเราเองมากกว่า เพราะ เท่าที่ตามดูประวัติการลงทุน แม้เราจะเคยได้กำไรก้อนใหญ่(บ้าง) ในช่วงที่เรามีเหตุผลถูกต้อง แต่เสียก้อนใหญ่กว่า อย่างไร้เหตุผล(โลภ) โดยเฉพาะ ในช่วงที่ร้อนรน หาเหตุผลไม่ได้
    - การลงทุนไม่ใช่ว่าทุ่มเงินก้อนใหญ่ทั้งชีวิต แล้วจะชนะนะ เพราะ เงินเราเป็นเพียงส่วนน้อยในตลาด เหมือนหยดน้ำในมหาสมุทร ใช้หลักเหตุผล ไม่ใช่ความพยายามแบบโง่ๆ
  - เชื่อการหาความรู้ของเราเอง อย่าเชื่อ"ผู้รู้" ไม่ว่าเก่งแค่ไหน เขาอาจไม่ได้มีความสนใจเหมือนเรา ความรู้ในเรื่องเดียวกับเราของเขา อาจจะน้อยกว่า ถ้าเราไปถามเขา เขาอาจจะวิเคราะห์ผิดก็ได้
  - เมื่อหาความรู้ในเรื่องใดมากๆ จะเกิดเป็นสัญชาติญาณ ถ้าอะไรก็ตามที่เรารู้สึก "ว้าว!" "โคตรเจ๋ง!" "ตรงใจ ใช่เลย!" ให้เราลงทุนในอันนั้นแหละ
- การลงทุน ต้องบริหารความเสี่ยง มีเงินเหลือสำหรับใช้ชีวิตเสมอ และ ที่สำคัญต้องใช้เวลากว่าจะออกดอกผล(อาจมีการผันผวน แต่สุดท้ายจะเป็นไปตามปัจจัยพื้นฐาน) ต้องใจเย็นๆ รู้จักรอคอย (ยิ่งนานยิ่งดี) รวมถึงการตัดขาดทุน(5%)ในกรณีที่ไม่เป็นตามคาด
- ข้อผิดพลาดใหญ่หลวง อีกอย่างหนึ่งของเรา คือ เอาการลงทุนระยะยาว กับการเก็งกำไรระยะสั้นมาปนกันด้วยความโลภ โดยลืมตระหนักว่ามันมีหลักการคนละแบบ เพื่อจุดประสงค์คนละอย่าง (โดยเฉพาะในการบริหารความเสี่ยง) ถ้าเอามาปนกัน = ฉิบหาย!!!
  - การลงทุนระยะยาว(Investment)
    - เน้นเรื่องข้อมูลด้านปัจจัยพื้นฐาน(Fundamental)
    - มักเป็น Stock หรือ Asset อะไรสักอย่างที่ เราได้หาข้อมูลมาอย่างถี่ถ้วน จนสัญชาติญาณบอกว่า "โคตรเจ๋ง ใช้เลย!" และศรัทธามันอย่างมาก จนมั่นใจที่จะฝากชีวิตไว้ได้ แบบไม่คิดจะขาย
    - หวังผลการเพิ่มของราคาในระยะยาวววววว หรือ อย่างน้อยรายไตรมาส โดยไม่ได้มีจังหวะเวลาแน่ชัดมาก มักหวังผลตามรอบเศรษฐกิจใหญ่(Great market cycle)
    - เน้นการ DCA อย่างสม่ำเสมอ เพื่อหวังผลระยะยาว ด้วยการแบ่ง DCA จะทำให้ได้ราคาเฉลี่ยที่ดีที่สุด โดยที่มีความเสี่ยงต่ำ
    - อาจสามารถดัดแปลงการ DCA มาลงทุนแบบเกือบหมดหน้าตักได้(All-in) ด้วยนำทุนมา DCA อย่างเข้มข้นขึ้น หากมีความมั่นใจในรอบเศรษฐกิจใหญ่ที่จะมาถึง(แต่อย่างไรก็ต้องมีเงินเหลือสำหรับใช้จ่ายอีก อย่างน้อย ครึ่งปี เพราะ เราไม่สามารถประมาณเวลาได้แน่นอน)
      - ต่อให้ราคาผันผวน แต่ถ้า Fundamental หรือ Scenario เบื้องหลังไม่เปลี่ยน ก็ยังไม่ Cut loss
    - ค่อยๆ All in ด้วยการ DCA ได้ เปรียบเหมือนการค่อยๆถ่ายโอนเงินไปเก็บเป็นสินทรัพย์ แต่ห้ามใช้ Leverage เป็นอันขาด เพราะ มันคือเงินเก็บทั้งชีวิตของเรา ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเอาชีวิตทั้งชีวิต มาแขวนบนความเสี่ยง กับความไม่แน่นอนของตลาด เพราะ เงินที่มีจะหายไป เป็นความว่างเปล่าเอาได้ง่ายๆเลย
  - การเก็งกำไรระยะสั้น(Trade-speculation)
    - ใช้ Leverage อย่างเต็มประสิทธิภาพ แต่บนความเสี่ยงทีละน้อย ใช้เศษเงิน แลก เงินก้อน(ไม่มีการ All in เป็นอันขาด)
    - เทรดเฉพาะสินทรัพย์ที่ต้นทุนการเทรดต่ำสุด (เช่น spread ต่ำ ไม่มี commission ทำให้ออก leverage ได้เต็มที่) และ มีคนเทรดมากที่สุด(มี Trend ทุกวัน) ไม่มีศรัทธาใดๆมาเกี่ยวข้อง ที่ดีที่สุดในตอนนี้คือ ทองคำ(บัญชี micro กรณีทุนน้อย)
      - เรื่องต้นทุนการเทรดต่ำ ตัวอย่างเช่น ถ้า Spread กว้างขึ้น 2เท่า หากเราใช้ leverage เท่าเดิม เรามีโอกาสเสียมากขึ้น 2 เท่า!! ในแต่ละการเทรด แต่หากเราเลือกลด leverage ลงครึ่งหนึ่ง กำไรเราก็จะหายไป 2 เท่า!!
    - เน้นการดูกราฟทางเทคนิค(Technical analysis) ใน TF day เพื่อกำหนดทิศทางการเทรดในวันนั้น แล้วไปหาจุดเทรดที่แม่นยำขึ้น ใน Intraday TF(ชอบใช้ 5 min TF)
    - ไม่ได้หวังว่าจะชนะทุกครั้ง มีที่ว่างให้พัก สำหรับการแพ้เสมอ
    - เทรดมากๆ dopamine ในสมองจะเสียสมดุล จะเกิดการเสพติดความเสี่ยง จนขาดทุนก้อนใหญ่ได้ง่ายๆ ดูกราฟแล้วเทรดวันละครั้งพอ(แล้วก็ไม่ดูอีกในวันนั้น ดูอีกทีวันต่อไปเลย)
    - อ่านเพิ่มที่ตกผลึกการเทรด
ทำไมเราดู อ่านหนังสือได้ไม่เยอะเลยในแต่ละวัน?
- หากเราทำงานปกติ ก็วันละ 8 ชม แต่ทุกวันเราต้องเดินทางไปอ่านหนังสือที่หอสมุดมหาลัย ก็กินเวลาชีวิตไป 2 ชม แต่เวลาที่เหลือ รู้สึกว่ามันอ่านได้ไม่เยอะเลย
- สิ่งที่เป็นไปได้
  - ปัญหากล้ามเนื้อตา - รู้สึกว่าดีขึ้นบ้าง หลังทำ Vision therapy(Brock string) แต่พอปรับแว่นนิดๆหน่อยๆ ก็มักจะยังมีอาการอยู่(ยังไม่ stable)
  - สมาธิสั้น - เดี๋ยวนี้ดีขึ้น หลังจากออกกำลังกาย และ อดอาหาร เพื่อฟื้นฟูสมอง
  - Light flickering - แสบตาเวลาอ่านหนังสือในหอสมุดที่ใช้หลอดไฟ Fluorescent แบบเก่า ที่ไม่มีคุณภาพ จะมีแสงกระพริบ(เห็นได้จากกล้อง smartphone ปรับไปที่โหมด pro แล้วปรับ shutter speed ให้เร็วกว่าปกติ)

สิ่งที่ผิดพลาด

ถูก Distraction จากเป้าหมาย โดยคนรอบข้าง
- ความรัก - มีคนพยายามทำตัวเป็นพ่อสื่อ/แม่สื่อ ชักชวนให้รู้จักเพศตรงข้าม ทั้งๆที่ตัวเราเองพยายามปฏิเสธ หลีกเลี่ยงมาตลอด เพราะ เรายังมีความฝันที่ยังต้องการทำให้เสร็จ เรื่องความรัก มันเป็นเรื่องที่ Distract(เบี่ยงเบน) เราจากเป้าหมายได้มาก แทนที่เราจะเอาความคิด ไปสร้างสรรค์ แก้ปัญหาชีวิต เพื่อไปสู่เป้าหมายที่ฝันไว้ กลับถูกทำให้เพ้อฝัน ถึงสิ่งไร้ความหมาย (ตราบใดที่ชีวิต ไม่มีชีวิตที่มั่นคง ความรัก ก็ไร้ความหมาย)
  - จริงๆ ความรักก็มีได้ ถ้าสามารถช่วยเหลือ ประคับประคองกันไป(ช่วยเหลือกันได้ ยามลำบาก) แต่ถ้าเป็นเพียงความเพ้อฝันของเราคนเดียว อันนี้เราจะมีแต่เสียกับเสีย(เสียอนาคตเราเอง ความรักก็ล้มเหลวอีก)
  - การทำตัวเป็นพ่อสื่อ/แม่สื่อ ไม่ใช่การกระทำที่ดี เท่าไหร่ เพราะ มันทำให้คนหลงในการเวียนว่ายตายเกิด
- เงิน - ผู้ใหญ่(คนแก่)ที่บ้าน บอกว่า ถ้าอยากเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองได้ ให้จ่ายเงินมา 20 ล้านบาท
  - ทำให้เราพยายามลงทุนแบบ Aggressive มากเกินไป เพื่อว่าจะมีโอกาสได้เงินมากๆอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หมดตัว ซึ่งมันผิดหลักอย่างยิ่ง การลงทุนคือการบริหารความเสี่ยงและรอเวลา อย่างใจเย็น ยิ่งนานยิ่งดี
วิธีแก้ไข คือ ปลีกตัว ซ่อนตัว ระวัง หลีกเลี่ยง จากการ distraction เหล่านี้

การทบทวนอดีตหลักๆ น่าจะประมาณนี้ ต่อมาคือ ปัจจุบัน

เงินเหลือใช้อีกเพียง4 เดือน

มีเวลาเตรียมตัวหางานใหม่อยู่ ซึ่งต้องเลือกระหว่าง กลับไปทำงานเก่า(ที่ต้องอ่านทบทวน ใช้ความรู้มากพอควร) หรือ หางานง่ายๆทำไป
- คิดว่าน่าจะกลับไปทำงานเก่าเลี้ยงชีพ โดยใช้เวลาที่เหลือ 3 เดือน ทบทวนตำราให้จบ
แต่อีกด้าน คือ ยังหวังว่าการเทรด จะกลับมาดีขึ้น หากกลับมาควบคุมความเสี่ยง
- แต่มันเสี่ยงมาก ที่จะทำกำไรไม่ทันกับค่าใช้จ่าย และที่บ้านไม่สนับสนุนแน่นอน
- รวมถึงสามารถทำเป็นส่วนเสริม ร่วมกับอาชีพเก่าได้ แม้เวลาดูกราฟจะลดลงก็เถอะ
หรือทำงานค่าแรงถูกๆ ร่วมกับการเทรด
- ไม่คุ้มเท่าไหร่ เพราะ เสียเวลาเท่ากัน เงินได้น้อยกว่าอาชีพเก่า แถมไม่ได้อ่านหนังสือเหมือนกัน

จิตใจ

ว้าวุ่นแปลกๆ
- ต้องพยายามปลอบใจว่า ยังทัน ที่จะอ่านหนังสือ เตรียมตัวกลับไปทำงานเก่า เราเก่งอยู่แล้วแหละ ขนาดอ่าน Textbook ได้ เดี๋ยวก็คล่องแล้ว เพียงแค่ช่วงที่ผ่านมามีปัญหากล้ามเนื้อตา และสมาธิสั้นก็เท่านั้น
คิดไม่ดีกับบุพการี
- ด้วยความที่เขา Toxic คอยใช้คำพูดยั่วโมโห ปั่นหัว ทำให้เราจิตตกหลายครั้ง จนสภาพจิตใจไม่ค่อยดีนัก เลยอยากปล่อยลืม
  - ไม่ควร มันจะเป็นบาปกับตัวเราเอง(ถูกเขากระทำแล้ว ยังทำบาปเพิ่มให้ตัวเองอีก)
  - ถ้าเขากลับมาพูดดีกับเรา ยอมรับความช่วยเหลือเรา ค่อยกลับไปช่วยเหลือเขา ช่วงนี้ถ้าเขาพูดไม่ดีกับเรา เราต้องทำตัว weak เข้าไว้ อย่าตอบโต้ใดๆ อย่าไปร้อนใจตามที่เขาพยายามเร่งเร้าเรา
รู้สึกเหมือนมีคนรอบข้างเกลียดเยอะ จากการที่ในช่วงเทรด เราหงุดหงิด จนสุดท้ายคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และโมโหใส่คนรอบข้าง
- เทรดแบบ ไม่ต้องใส่ใจ ได้ก็ดี ไม่ได้และขาดทุนถึง 1% ก็หยุดเทรดในวันนั้น ไม่ต้องจริงจังกับกราฟราคาในตลาด
- ลดความจริงจังในการเทรดลง จริงจังกับการอ่านหนังสือเตรียมกลับไปทำงาน
- คนเกลียดเรา จะกลับมาดีกันได้ไหม ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง เรากำหนดไม่ได้ เราสำนึกในความผิด หยุดเบียดเบียน และ อย่าให้ใครมาเบียดเบียนเราได้ก็พอ

ส่วนอนาคต

เรากำลังจะไปทำงานเพื่อเงิน ทั้งๆที่งานที่เราทำ ถูกมองว่าเป็นงานเพื่อสังคม
- แต่เราก็ทำอย่างเต็มที่ เพื่อให้ผลมันออกมาดีที่สุดนะ เราคิดว่าเราใส่ใจมากกับผลกระทบของงานมากอยู่นะ
อ่านพระไตรปิฎก
แสวงหาความสงบในใจ
ศึกษาด้านคอม + เทรด
- ถ้าให้เลือกระหว่าง รวยจากการเทรด กับ พอมีเงินใช้แต่ได้สร้างนวัตกรรมด้านคอมพิวเตอร์ จะเลือกอะไร?
  - เลือกสร้างนวัตกรรมด้านคอมฯ กับกลุ่มทีมสักทีม ทำประโยชน์ให้กับโลกต่อไปเรื่อยๆ จนหมดแรง
  - เงินมีมากถึงจุดหนึ่ง มันก็ไม่รู้จะมีความหมายอะไรแล้ว เป็นเพียงตัวเลขที่เพิ่มขึ้น ความสะดวกสบายในชีวิตถึงจุดหนึ่ง ก็มีขีดจำกัด ต้องกิน ขับถ่าย แก่ ตาย อยู่ดี

ล้มเหลว

แสวงหาความสงบ ทบทวนตัวเอง ในวันที่รู้สึกสับสนกับความล้มเหลวในชีวิต

Tags

Add new comment