2026-05-02 16:22
ทุกข์บีบคั้นจากการกิน ที่เราขยับไปทำอย่างอื่นไม่ได้ โฟกัสกับหนังสือก็ไม่ได้ สมาธิถดถอยลง ส่งผลให้เราต้องหากิจกรรมที่ฟุ้งซ่านทำขณะกินไปด้วย และ ติดการ์ตูน สิ่งบันเทิง ช๊อปปิ้งออนไลน์(จากการดูรีวิวสินค้าเทคโนโลยีใหม่ๆเพื่ออัพเดตข่าวสาร)

• ทำอย่างไรให้การกินจบเร็วที่สุด อึดอัดทรมาณน้อยที่สุด จะได้ไปอ่านหนังสือต่อ
• หรือจริงๆการกินอาหารก็อาจนับว่าเป็น dopamine reward อย่างหนึ่งสำหรับสมอง ถ้าเอาไว้ท้ายของวันรวมกับการพักผ่อนอื่นๆ ก็น่าจะทำให้มีสมาธิในการทำงาน/อ่านหนังสือตอนกลางวันมากขึ้น

2026-05-03 10:23
ชีวิตที่เราคิดว่ากำลังทำให้มีความหมาย แท้จริงแล้วอาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรขนาดนั้นก็ได้ ทุกอย่างเกิดขึ้น ดับไป แปรเปลี่ยน ไม่ยั่งยืน บังคับอะไรไม่ได้ เราเป็นเพียงอณูเล็กๆในจักรวาล ตัวเราเป็นเพียงหนึ่งในความไม่รู้(อวิชชา) เวียนเกิดเวียนตายด้วยชีวิตอันเล็กน้อยในสังสารวัฏนี้ ดีบ้างเลวบ้าง ไม่จบสิ้น สิ่งที่ควรเรียนรู้คือ เรียนรู้ให้เกิดปัญญาเข้าใจในความไร้ความหมาย(ความไม่เที่ยง แปรปรวน บังคับไม่ได้ - ไตรลักษณ์)เหล่านี้ จึงจะพ้นจากการวนเวียนไม่จบสิ้นทั้งปวงได้

• แต่เราทำความดี เพราะ มันมีผลดี เป็นเชื้อเพลิงที่ช่วยให้เราและผู้อื่น เรียนรู้และเกิดปัญญาเข้าใจความไร้ความหมาย ได้มากขึ้นๆ ต่างการทำชั่ว ที่จะทำให้เรา จมลงกับความไม่เข้าใจมัวเมามากขึ้นๆ

2026-05-03 14:16
จงเตือนตนเองเสมอว่า สาเหตุที่เราพยายามเร่งหาความรู้ เรียนเขียนโปรแกรม เพื่อให้เราหลุดออกจากงานประจำ และไปทำตามความฝันได้ ถ้าเราติดใจในชีวิตสุขสบาย ลงตัว แต่ต้องทำงานที่ไม่ได้ชอบไปจนแก่ คงไม่ดีแน่

2026-05-04 09:32
เรากำลังใช้ข้ออ้างว่า กำลังเสียสละตนเองเพื่อทดลองสร้างเส้นทางชีวิต เพื่อเป็นตัวอย่างให้ผู้อื่น แต่จริงๆลึกๆเราเห็นประโยชน์และความเสี่ยง เราเลยใช้ข้ออ้างของความเสียสละตนเอง เพื่อกลบเกลื่อนความเสี่ยงอยู่ไหมนะ
ถ้ามันไม่ใช่ข้ออ้างจริง หากเราล้มเหลว เราต้องรับผิดชอบชีวิตตนเอง อย่าโทษคนอื่นว่าไม่มีใครเห็นใจช่วยเหลือ เพราะ เราเลือกเอง ไม่มีใครขอ
และถ้ามันไม่ใช่ข้ออ้างจริง เราต้องตั้งใจทำถึงที่สุด อาจต้องเหนื่อย ต้องลำบาก ต้องไม่มีสบาย หรือมีเวลาพักผ่อนแบบคนอื่นๆ เพราะ เรากำลังจับปลาสองมือ ต้องการเวลาสองเท่า (เท่าที่เวลาจะมีได้)