2026-07-04 10:02

• ความไม่รู้สึกเป็นทุกข์ใดๆ ก็อาจไม่ใช่จิตปกติ เพราะ มีโมหะครอบงำอยู่
• ที่ผ่านมาเราเลียนแบบกลุ่มคนพาลที่เราพบเจอในที่ทำงานโดยเอาไปทำกับแม่(วจีกรรม) เพราะแม่พยายามหลับหูหลับตา ไม่ยอมรับรู้ปัญหา และผลักดัน(ทุรัง)ให้เราต้องเผชิญกับสิ่งเหล่านี้ต่อไป เราเลยอยากให้แม่รับรู้บางส่วนที่เราเคยพบเจอ แต่ตอนนี้เราจะเลิกแล้ว เพราะ มันมีแต่จะสร้างทุกข์โทษ และ ส่งผลเสียมากที่สุดกับตัวเราเอง เราจะเลิกและให้อภัยทุกอย่าง กลับตัวเป็นคนเก่า

2026-07-10 06:06
การขาดสติ เป็นสิ่งไม่ดี ทั้งหลงฟัง หลงดู หลงคิด หลงโลภ หลงโกรธ จะชักนำตะกอนสิ่งไม่ดีเข้ามาสู่จิต

2026-07-11 10:44
ให้อภัยทุกอย่าง กายนี้เป็นสิ่งที่แหลกสลายได้อยู่แล้ว อย่าได้มักโกรธ แล้วจิตใจจะร่มเย็นเป็นสุข

2026-07-14 08:00
อย่าได้หลงในความสำเร็จมากนัก ต่อให้เราประสบความสำเร็จแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเพียงจุดเวลาเล็กๆของยุคสมัย
จงเรียนรู้สิ่งต่างๆให้ถึงแก่น เป้าหมายไม่ใช่เพื่อความสำเร็จ แต่เพื่อนำมาทำประโยชน์ให้กับตนเองให้ถึงพร้อมและเผื่อแผ่ยังผู้อื่น
และในที่สุด จงเรียนรู้ในการปล่อยวางทุกสิ่ง กระทั่งอัตตาตัวตน เพราะ สุดท้ายเมื่อหมดลมหายใจ ตัวตน ความรู้ ความสำเร็จเอาไปด้วยไม่ได้ อย่างน้อย ที่มีคือ ความอิ่มใจจากความดีที่เราทำ ที่จะอยู่กับเราตราบลมหายใจสุดท้าย

2026-07-21 05:07

• ช่วงนี้นั่งสมาธิ ดูลมหายใจได้เป็นธรรมชาติขึ้นมาก ธรรมชาติที่แท้จริงคือไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องมีการหายใจรูปแบบไหน ไม่มีกระทั่่งความคิดว่า"ต้องรู้อย่างที่มันเป็น" หรือรู้แบบอื่นใด เพราะลมหายใจก็ปรากฏอยู่กับกาย อยู่ตรงหน้าเราอยู่แล้ว

2026-07-30 11:11

• อย่าคาดหวังความสงบ ความสุขที่คงที่ จากอานาปานสติ เพราะ ถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าสมาธิเที่ยง และนิพพานก็ไม่มีความหมาย รวมถึงจิตก็เป็นอัตตา คือบังคับควบคุมได้ แต่ความเป็นจริงไม่ใช่แบบนั้น เพราะ ทุกอย่างล้วนอยู่ใต้กฏไตรลักษณ์
  อานาปานสติที่ถูกต้อง มันเห็นชัดเจนอยู่แล้ว คือ ใช้ลมหายใจเป็นเครื่องอยู่ของสติ หลงได้ ขาดสมาธิได้ ฟุ้งซ่านได้ จิตตก จิตไม่ดีได้ แต่ใช้ลมหายใจเป็นสมอในการกลับมาระลึกของสติ รู้อย่างที่มันเป็น(เช่นว่า เมื่อกี้นี้หลงคิดตามกิเลสไปนานเลย และกลับมารู้ลมหายใจอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นต้น) ให้ได้กลับมาเรียนรู้จนเห็นความไม่เที่ยง ความบังคับไม่ได้ ไม่มีตัวตน อานาปานสติที่ถูกต้อง มันเห็นชัดเจนอยู่แล้ว คือ ใช้ลมหายใจเป็นเครื่องอยู่ของสติ หลงได้ ขาดสมาธิได้ ฟุ้งซ่านได้ จิตตก จิตไม่ดีได้ แต่ใช้ลมหายใจเป็นสมอในการกลับมาระลึกของสติ รู้อย่างที่มันเป็น ให้ได้กลับมาเรียนรู้ จนเห็นความไม่เที่ยง ความบังคับไม่ได้ ไม่มีตัวตน ของทุกสภาวะ
• สติจำเป็นในที่ทุกสถาน ในกาลทุกเมื่อ