แม้ว่าโลกนี้จะว่างเปล่า แต่ถ้ายังอยากอยู่กับโลก
จงทำประโยชน์ให้โลกจนถึงพร้อมก่อน แล้วจึงทำเพื่อประโยชน์ตนเอง

• โลกนี้ว่างเปล่า เราตื่นขึ้น ใช้ชีวิตในแต่ละวัน เพียงเพื่อให้มีวันถัดไป มีชีวิตต่อไป โดยที่คาดหวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้คาดคิดว่ามันจะสิ้นสุดที่ไหน เมื่อไหร่ และพอสิ้นสุดเราก็ต่อรองอะไรไม่ได้ และเอาวัตถุอะไรไปไม่ได้
• แต่สำหรับคนที่ยังอยากอยู่กับโลก ยังคาดหวังการมีชีวิตหนึ่งๆที่มากกว่าปกติ ถ้าเราโลภปรารถนาผลลัพธ์เฉพาะตนมากกว่าที่ได้ทำประโยชน์ไว้ จิตใต้สำนึกเราจะคิดค่าธรรมเนียม ด้วยการทำให้เรารู้สึกฝืน หนัก รู้สึกไม่คู่ควร เวลาที่เราจะเอื้อมไปไขว่คว้า สิ่งที่ไม่สมควรแก่เหตุ(และไม่สมควรแก่เรา) เหล่านั้น และต่อให้เราได้มา ก็รักษาไว้ไม่ได้
• จงทำประโยชน์ให้โลกจนถึงพร้อมก่อน ประโยชน์ให้โลกในที่นี้ คือ ความดีอะไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับคนอื่นโดยตรง เพียงแต่สิ่งที่เราทำมีประโยชน์ต่อโลก เท่านั้นก็พอ (กระทั่งการทำอาชีพของตนอย่างสุจริต การใช้ชีวิตไม่เบียดเบียน ไม่ก่อความเดือดร้อน เขียนบล็อกแชร์ไอเดีย ก็นับเป็นประโยชน์ต่อโลก) อาจทำวันละอย่างในช่วงเริ่มต้นของวัน เหมือนเป็นการ"จ่ายค่าธรรมเนียมการมีชีวิตอยู่" ให้กับโลก จะทำให้เรารู้สึกชีวิตมีเป้าหมาย จิตใจเบา มีสมาธิกับการพัฒนาตนเองต่อได้อย่างเต็มที่
• แล้วจึงทำเพื่อประโยชน์ตนเอง คือ พัฒนาตนเอง ออกกำลังกาย อ่านหนังสือ เสพปัญญา หาความรู้ต่างๆ เพื่อตัวเอง ทำชีวิตตนเองให้ดีขึ้น ซึ่งถ้าเราไม่ได้จ่ายค่าธรรมเนียม คือ ทำประโยชน์ให้โลกก่อน เราจะรู้สึกฝืนใจอย่างมาก เพราะ ความเห็นแก่ตัวของเราเหล่านั้น มันไม่สมกับประโยชน์ที่เราได้เคยทำให้กับโลก จนเกิดเป็นแรงต้าน ที่ทำให้เราพยายามเท่าไหร่ ก็ไม่สมดังที่หวัง